ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ: ΔΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙΖΕ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΧΟΡΔΟΥ (1953-1954)

Στις αρχές της δεκαετίας του '50, ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ, ένας σολίστας με βαθιά γνώση της μουσικής θεωρίας και απαράμιλλη δεξιοτεχνία, συνέλαβε μια ιδέα που θα προκαλούσε σεισμό στα θεμέλια του λαϊκού τραγουδιού. Η ανάγκη του για μεγαλύτερη αρμονική γκάμα και η επιθυμία του να μεταφέρει τις σολιστικές δυνατότητες της κιθάρας στο μπουζούκι, τον οδήγησαν στην προσθήκη μιας τέταρτης χορδής.

Η υλοποίηση αυτής της ιδέας έγινε στο ιστορικό εργαστήριο των ΑΔΕΛΦΩΝ ΠΑΝΑΓΗ (Παναγιώτης και Γιώργος Παναγής) γύρω στο 1953-1954. Οι αδελφοί Παναγή ήταν οι πρώτοι οργανοποιοί που αποδέχθηκαν την πρόκληση, τροποποιώντας τη δομή του οργάνου ώστε να αντέξει την αυξημένη τάση των επιπλέον χορδών, δημιουργώντας το πρώτο υβριδικό μπουζούκι-κιθάρα.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ «ΝΤΟ-ΦΑ-ΛΑ-ΡΕ»

Το νέο όργανο δεν ήταν απλώς μια παραλλαγή του τρίχορδου, αλλά ένα νέο εργαλείο υψηλής ακρίβειας.