Ο Sato θεωρείται ο αναμορφωτής του σύγχρονου Shakuhachi. Κατάφερε να πάρει ένα όργανο που ήταν «άγριο» και ασταθές και να το μετατρέψει σε ένα εργαλείο ακριβείας, χωρίς να χάσει τον πνευματικό του χαρακτήρα.
Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΡΙΖΑΣ (MADAKE)
Ο οργανοποιός Shakuhachi ξεκινά τη δουλειά του στο δάσος.
Η Αναζήτηση: Πρέπει να βρει το σωστό είδος μπαμπού (Madake) και να το ξεριζώσει ολόκληρο. Το όργανο πρέπει να περιλαμβάνει τη βάση της ρίζας, η οποία έχει επτά χαρακτηριστικούς κόμπους.
Η Προετοιμασία: Το μπαμπού πρέπει να μείνει να στεγνώσει φυσικά για χρόνια, μέχρι να αποβάλει όλη την υγρασία και τα έλαιά του, ώστε να μην ραγίσει ποτέ.
Η ΤΕΧΝΙΚΗ "JI-ARI" (ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΚΑΛΙΣΜΑ)
Εδώ κρύβεται η ιδιοφυΐα του Sato. Το εσωτερικό του μπαμπού είναι φυσικά ακανόνιστο.
Το Σκάλισμα: Ο Sato τελειοποίησε την τεχνική όπου το εσωτερικό σκάβεται με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια.
Η Λάκα (Urushi): Στη συνέχεια, το εσωτερικό καλύπτεται με ένα ειδικό μείγμα από ιαπωνική λάκα (Urushi) και σκόνη πέτρας. Αυτό δημιουργεί μια επιφάνεια τόσο λεία και σκληρή όσο το γυαλί, επιτρέποντας στον αέρα να ταξιδεύει χωρίς καμία αντίσταση.
ΤΟ ΕΠΙΣΤΟΜΙΟ (UTAGUCHI)
Η κοπή στο πάνω μέρος του οργάνου, όπου φυσάει ο μουσικός, είναι το πιο κρίσιμο σημείο. Ο Sato χρησιμοποιούσε ενθέματα από ελεφαντόδοντο ή νεφρίτη (και σήμερα από συνθετικά υλικά υψηλής πυκνότητας) για να προστατεύσει την κόψη και να δώσει στον ήχο τη χαρακτηριστική του καθαρότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου