Η Ιστορία του «Αόρατου» Βιολιού
Το βιολί "Messiah" (Ο Μεσσίας), γνωστό και ως Le Messie, θεωρείται το πιο πολύτιμο αντικείμενο στην ιστορία της μουσικής. Κατασκευάστηκε το 1716 από τον Antonio Stradivari κατά τη διάρκεια της «Χρυσής Περιόδου» του. Το παράδοξο με αυτό το όργανο είναι ότι, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα Stradivarius που «υπέφεραν» από τη χρήση αιώνων, ο Μεσσίας παρέμεινε σχεδόν αχρησιμοποίητος.
Ο Stradivari το κράτησε στο εργαστήριό του μέχρι τον θάνατό του το 1737. Στη συνέχεια, πέρασε στα χέρια του γιου του, Paolo, και αργότερα στον διαβόητο συλλέκτη Luigi Tarisio. Ο Tarisio μιλούσε συνεχώς για ένα «θαυματουργό βιολί» που είχε στην κατοχή του, αλλά δεν το έδειχνε ποτέ σε κανέναν. Κάποτε, ο βιολονίστας Delphin Alard, ακούγοντας τον Tarisio να επαινεί το όργανο χωρίς να το παρουσιάζει, αναφώνησε: «Τότε το βιολί σου είναι σαν τον Μεσσία των Εβραίων: τον περιμένουμε πάντα, αλλά δεν εμφανίζεται ποτέ». Έτσι το όργανο απέκτησε το όνομά του.
Τεχνική Τελειότητα και Κατάσταση
Ο Μεσσίας είναι το μοναδικό βιολί στον κόσμο που διατηρεί το αυθεντικό βερνίκι του Stradivari σε τόσο άριστη κατάσταση. Η ακτινογραφία και η δενδροχρονολόγηση επιβεβαίωσαν ότι το ξύλο προέρχεται από το ίδιο δέντρο με άλλα διάσημα βιολιά, αλλά η έλλειψη τριβής με το σώμα του μουσικού και η απουσία ιδρώτα και σκόνης το κράτησαν «νέο». Σήμερα φυλάσσεται στο Ashmolean Museum της Οξφόρδης και η χρήση του απαγορεύεται αυστηρά, ώστε να λειτουργεί ως το απόλυτο μέτρο σύγκρισης για όλους τους οργανοποιούς του κόσμου.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
Hill, W. H., Hill, A. F. & Hill, A. E. (1902). Antonio Stradivari: His Life and Work.
Beare, C. (1993). Stradivarius: The Messiah. Ashmolean Museum Publications.
Faber, T. (2004). Stradivari's Genius: Five Violins, One Cello, and Three Centuries of Enduring Perfection.
ΣΥΝΤΟΜΑ
Ο "ΜΕΣΣΙΑΣ" ΤΟΥ STRADIVARI: ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ
Ενώ τα περισσότερα βιολιά του Antonio Stradivari φέρουν ονόματα σπουδαίων σολίστ ή ευγενών που τα δάμασαν στη σκηνή, το Stradivarius του 1716 φέρει ένα όνομα που γεννήθηκε από την προσμονή, την ειρωνεία και, τελικά, την απόλυτη απομόνωση. Είναι το μοναδικό από τα περίπου 650 σωζόμενα όργανα του μεγάλου μάστορα που παραμένει «ανέγγιχτο», διατηρώντας τη λάμψη που είχε τη στιγμή που βγήκε από τα χέρια του δημιουργού του.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α: ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΣΤΕΙΟ
Η ονομασία «Μεσσίας» δεν έχει καμία σχέση με τον Handel ή με κάποιον ιδιοκτήτη με αυτό το όνομα. Η ιστορία ξεκινά τον 19ο αιώνα με τον Ιταλό έμπορο οργάνων Luigi Tarisio. Ο Tarisio είχε στην κατοχή του το βιολί, το οποίο τότε ήταν γνωστό ως "Salabue" (από τον Κόμη Cozio di Salabue που το είχε αγοράσει από τον γιο του Stradivari).
Ο Tarisio επισκεπτόταν συχνά το Παρίσι και περιέγραφε το όργανο στον Γάλλο κατασκευαστή Jean-Baptiste Vuillaume με λόγια λατρείας, χαρακτηρίζοντάς το ως το απόλυτο αριστούργημα. Ωστόσο, παρά τις υποσχέσεις του, δεν το έφερνε ποτέ μαζί του για να το δείξει. Κάποια στιγμή, ο βιολονίστας Jean-Delphin Alard, γαμπρός του Vuillaume, ακούγοντας για πολλοστή φορά τις περιγραφές του Tarisio, σχολίασε ειρωνικά:
«Κύριε Tarisio, το βιολί σας είναι σαν τον Μεσσία των Εβραίων: τον περιμένουμε πάντα, αλλά δεν εμφανίζεται ποτέ!»
Το αστείο αυτό αποδείχθηκε προφητικό. Το βιολί παρέμεινε «κρυμμένο» για δεκαετίες, λειτουργώντας περισσότερο ως επένδυση και ιερό κειμήλιο παρά ως μουσικό όργανο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β: Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ "MINT" – Η ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΑΧΡΗΣΙΑΣ
Αυτό που καθιστά τον «Μεσσία» ανεκτίμητο είναι η κατάσταση "Mint" (σαν καινούργιο). Σε αντίθεση με άλλα Stradivarius που έχουν υποστεί τη φθορά από τον ιδρώτα των μουσικών, την τριβή του πηγουνιού και τις αλλαγές στο βερνίκι από τη συνεχή χρήση, ο Μεσσίας είναι «αμόλυντος».
Το Αυθεντικό Βερνίκι: Το κοκκινωπό-πορτοκαλί βερνίκι του Stradivari παραμένει άθικτο, προσφέροντας στους σύγχρονους οργανοποιούς τη μοναδική ευκαιρία να δουν πώς ακριβώς έμοιαζε ένα βιολί το 1716.
Η Παρέμβαση του Vuillaume: Όταν τελικά το όργανο πέρασε στα χέρια του Vuillaume, εκείνος πρόσθεσε νέα κλειδιά χορδίσματος και έναν χορδοστάτη (tailpiece). Πάνω στον χορδοστάτη, σκάλισε μια σκηνή από τη Γέννηση (The Nativity), μια λεπτομέρεια που επισφράγισε το θρησκευτικό του όνομα για πάντα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ: ΟΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΑ ΣΙΩΠΗ
Παρά τη φήμη του ως «βουβό» όργανο, ο Μεσσίας έχει ακουστεί ελάχιστες φορές. Ο Joseph Joachim το έπαιξε στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ ο θρυλικός Nathan Milstein είχε την ευκαιρία να το δοκιμάσει στο κατάστημα των Hill στο Λονδίνο, περιγράφοντας την εμπειρία ως «αλησμόνητη».
Ωστόσο, η οικογένεια Hill, αναγνωρίζοντας την ιστορική του αξία, το κληροδότησε στο Μουσείο Ashmolean της Οξφόρδης με τον αυστηρό όρο να μην παιχτεί ποτέ ξανά. Σήμερα, ο Μεσσίας δεν αντιμετωπίζεται ως εργαλείο μουσικής, αλλά ως «Πρότυπο». Είναι το όργανο που διδάσκει στους ειδικούς πώς να επισκευάζουν όλα τα υπόλοιπα Stradivarius, λειτουργώντας ως ο «φύλακας» των μυστικών του Antonio Stradivari.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ
Hill, W.E. & Sons (1891). The Salabue Stradivari: A History and Critical Description of the Famous Violin commonly called 'Le Messie'.
Beare, Charles (1993). Stradivarius: The Messiah. Oxford: Ashmolean Museum.
Faber, Toby (2004). Stradivari's Genius: Five Violins, One Cello, and Three Centuries of Enduring Perfection.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου