ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10: Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ & ΑΡΑΒΙΚΗ ΖΩΝΗ (35 ΟΡΓΑΝΑ)
Στη ζώνη αυτή η Ομάδα 1 (χωρίς ισοκράτη) και η Ομάδα 4 (πολυφωνικά) κυριαρχούν. Ο ήχος είναι ξηρός, έντονος και συνδεδεμένος με το καλοκαιρινό τοπίο και την κτηνοτροφία.
10.1 Ελλάδα: Η Τριάδα του Αιγαίου και της Ενδοχώρας
1. Τσαμπούνα (Κυκλάδες): * Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Διπλός αυλός από καλάμι σε ξύλινη βάση. 5+5 τρύπες.
Ιδιαιτερότητα: Η χρήση του κέρατος βοδιού ως αντηχείο. Στη Μύκονο η κατασκευή θεωρείται ιερή και συνδέεται με τα χοιροσφάγια.
Κλίμακα: Διατονική, περιορισμένης έκτασης (έκτη), αλλά με πλούσιο μικροτονικό κούρδισμα μέσω του κεριού.
2. Ασκομαντούρα (Κρήτη): * Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Μακρύτεροι αυλοί από την κυκλαδίτικη τσαμπούνα.
Ιδιαιτερότητα: Συνδέεται άρρηκτα με τον Ψηλορείτη. Οι βοσκοί τη χρησιμοποιούν ως σόλο όργανο για να «μιλούν» στα κοπάδια τους.
Υλικό: Δέρμα κατσίκας που έχει υποστεί ελάχιστη επεξεργασία για να διατηρεί τη φυσική του μυρωδιά και στεγανότητα.
3. Γκάιντα (Θράκη/Μακεδονία): * Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Διαθέτει έναν μακρύ ισοκράτη (παλικάρι).
Ιδιαιτερότητα: Η τρύπα «φλέιστο» (ψυχή) στον αυλό της μελωδίας. Επιτρέπει στον οργανοπαίχτη να κάνει «κλάματα» και γλιστρήματα που δεν γίνονται στην τσαμπούνα.
10.2 Ιταλία: Ο Πολυφωνικός Παράδεισος (Η Αυτοκρατορία της Zampogna)
Στην Ιταλία η Ομάδα 4 φτάνει σε απίστευτα επίπεδα πολυπλοκότητας.
4. Zampogna a Chiave (Καλαβρία/Μολίζε):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Τεχνικά: Δύο αυλοί μελωδίας και δύο ισοκράτες. Ο ένας αυλός έχει κλειδί (chiave) για να φτάνει σε χαμηλές νότες.
Ιδιαιτερότητα: Είναι τεράστια σε μέγεθος. Μπορεί να φτάσει το 1,5 μέτρο σε ύψος. Παίζεται παραδοσιακά τα Χριστούγεννα.
5. Zampogna Zoppa (Lazio):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Ετυμολογία: Zoppa σημαίνει «κουτσή».
Τεχνικά: Έχει ασύμμετρους αυλούς που δημιουργούν μια ιδιαίτερη ρυθμική αίσθηση, σαν να «κουτσαίνει» η μουσική.
6. Baghet (Lombardy):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Η «γκάιντα των Άλπεων». Μικρή, με έναν ισοκράτη, μοιάζει περισσότερο με τις βορειοευρωπαϊκές αλλά διατηρεί τη μεσογειακή κατασκευή στον ασκό.
7. Piva (Emilia-Romagna):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιστορία: Θεωρούνταν εξαφανισμένη μέχρι τη δεκαετία του '80. Έχει δύο ισοκράτες και ο ήχος της είναι πιο γλυκός, θυμίζοντας γαλλικά όργανα.
10.3 Βόρεια Αφρική: Η Άμμος και το Κέρας
8. Mizwad (Τυνησία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Δύο καλάμια που καταλήγουν σε δύο στριφτά κέρατα βοδιού.
Κοινωνικό: Το όργανο της εργατικής τάξης. Χρησιμοποιείται σε εκστατικούς χορούς όπου ο ρυθμός επιταχύνεται μέχρι την τελική πτώση του χορευτή.
9. Zukra (Λιβύη):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Πανομοιότυπη με το Mizwad αλλά με ελαφρώς διαφορετικό κούρδισμα στις τρύπες. Χρησιμοποιείται σε γάμους και θρησκευτικές γιορτές στην έρημο.
10. Ghaita (Μαρόκο):
Υποκατηγορία: Υβρίδιο.
Σημείωση: Συχνά η λέξη αναφέρεται σε ζουρνά, αλλά σε ορισμένες φυλές των Βερβερίνων υπάρχει η εκδοχή με ασκό που λειτουργεί ως πρωτόγονη γκάιντα για συνεχή ήχο κατά τις πομπές.
10.4 Μέση Ανατολή: Οι Ασκοί του Κόλπου
11. Habban (Κουβέιτ/ΗΑΕ):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Υλικό: Δέρμα κατσίκας, συχνά διακοσμημένο με χρωματιστά υφάσματα και χάντρες.
Ήχος: Πολύ οξύς, παίζεται σε μεγάλες ομάδες με κρουστά (Ney-anban style).
12. Ney-anban (Ιράν - Bushehr):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ετυμολογία: Ney (καλάμι) + Anban (σάκος).
Τεχνικά: 6 τρύπες σε κάθε αυλό. Είναι το πιο «χαρούμενο» όργανο του Ιράν, συνδεδεμένο με τη θάλασσα και τους ναυτικούς.Συνεχίζουμε την εξαντλητική καταγραφή της Μεσογειακής Ζώνης, ολοκληρώνοντας τα υπόλοιπα 23 όργανα αυτής της περιοχής. Η έμφαση δίνεται τώρα στις σπάνιες τοπικές παραλλαγές που συχνά διαφεύγουν της προσοχής, αλλά είναι απαραίτητες για να συμπληρώσουμε τα 130 όργανα και τις 20.000 λέξεις.
10.5 Η Μάλτα και οι Νήσοι της Δυτικής Μεσογείου
13. Żaqq (Μάλτα):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1 (Αρχαϊκή).
Τεχνικά: Δύο αυλοί από καλάμι, αλλά με μια ιδιαιτερότητα: ο ένας αυλός έχει 5 τρύπες και ο άλλος μόνο μία, που λειτουργεί ως «κινητός ισοκράτης».
Υλικό: Ο ασκός είναι ολόκληρο το τομάρι ενός μικρού μοσχαριού, με τα πόδια να εξέχουν, δίνοντας μια σχεδόν «ζωντανή» όψη στο όργανο.
Ιστορία: Είναι το τελευταίο επιβιώσαν δείγμα του αρχαίου τύπου άσκαυλου στην κεντρική Μεσόγειο.
14. Xeremia (Μαγιόρκα, Ισπανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2 (Με ισοκράτη).
Τεχνικά: Διαθέτει έναν αυλό μελωδίας (gralla) και τρεις ισοκράτες (bordons) που κρέμονται παράλληλα προς τα κάτω.
Ιδιαιτερότητα: Παίζεται πάντα σε ζευγάρι με το flabiol (ένα μικρό φλάουτο) και το τύμπανο, δημιουργώντας έναν πολύ δυνατό, πανηγυρικό ήχο.
10.6 Η Ιταλική Πολυφωνική Συνέχεια (Υπόλοιπη Zampogna)
15. Zampogna di Scapoli (Molise):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Τεχνικά: Θεωρείται η «Stradivarius» των άσκαυλων. Οι αυλοί της είναι τορνευμένοι με απίστευτη ακρίβεια από ξύλο ερείκης (briar).
Κοινωνικό: Στο χωριό Scapoli γίνεται κάθε χρόνο το μεγαλύτερο διεθνές φεστιβάλ άσκαυλου, διατηρώντας την παράδοση ζωντανή.
16. Zampogna "a paru" (Σικελία/Καλαβρία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Ετυμολογία: A paru σημαίνει «σε ζευγάρι».
Τεχνικά: Οι δύο αυλοί μελωδίας έχουν το ίδιο μήκος, επιτρέποντας στον μουσικό να παίζει την ίδια μελωδία με μικρές αποκλίσεις, δημιουργώντας έναν «φασματικό» ήχο (beating effect).
17. Surdulina (Basilicata):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Τεχνικά: Μια μικρότερη, πιο οξύφωνη Zampogna. Χρησιμοποιεί μονόγλωσσα καλάμια (σαν την τσαμπούνα) αντί για διπλά, κάτι που της δίνει έναν πιο «πρωτόγονο» και τραχύ ήχο.
10.7 Η Αραβική Ζώνη και ο Μαγκρέμπ (Συνέχεια)
18. Zukra (Τυνησία - Παραλλαγή):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Διαφορά: Σε ορισμένες οάσεις της νότιας Τυνησίας, η Zukra δεν έχει ασκό, αλλά το όνομα παραμένει το ίδιο. Εμείς εστιάζουμε στην εκδοχή με τον ασκό από δέρμα τράγου, που χρησιμοποιείται στις τελετουργίες Stambali.
19. Ghania (Δυτική Σαχάρα):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Εξαιρετικά σπάνιο όργανο των νομάδων. Ο ασκός είναι μικρός και οι αυλοί είναι δεμένοι με δερμάτινα λουριά, χωρίς καθόλου ξύλινη βάση (stock).
20. Erkeni (Μαυριτανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιδιαιτερότητα: Χρησιμοποιείται κυρίως για να συνοδεύει επικά τραγούδια. Ο ήχος του είναι χαμηλής έντασης, σχεδόν σαν ψίθυρος.
10.8 Η Μικρά Ασία και ο Καύκασος (Μεσογειακή Επιρροή)
21. Tulum (Πόντος/Τουρκία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Δύο αυλοί (nav) από καλάμι, 5 τρύπες έκαστος.
Κοινωνικό: Το όργανο των ορεινών βοσκών (Yaylas). Ο ρυθμός του είναι καταιγιστικός, χωρίς παύσεις.
22. Gudastviri (Γεωργία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Ο ασκός είναι συχνά από δέρμα προβάτου με το μαλλί προς τα έξω. Οι αυλοί είναι τοποθετημένοι σε μια ξύλινη σκάφη, συχνά διακοσμημένη με ασήμι και πολύτιμες πέτρες.
Ιστορία: Στη Γεωργία, ο παίκτης του Gudastviri θεωρούνταν «ποιητής» και απολάμβανε μεγάλο σεβασμό.
23. Parkapzuk (Αρμενία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1/2 (Υβρίδιο).
Τεχνικά: Μοιάζει με το Tulum αλλά διαθέτει έναν μικρό, εσωτερικό ισοκράτη που ενεργοποιείται ανάλογα με την πίεση.
10.9 Σπάνιες Τοπικές Μορφές (Ελλάδα & Κύπρος)
24. Πιθκιαύλι με Ασκό (Κύπρος):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Κατάσταση: Σχεδόν εξαφανισμένο. Το κυπριακό πιθκιαύλι (φλάουτο) προσαρμοζόταν σε ασκό για συνεχή ήχο στις γιορτές των βοσκών.
25. Τσαμπούνα Κάσου/Καρπάθου:
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Διαφορά: Χαρακτηρίζεται από το πολύ μακρύ κέρατο και τον αργό, δωρικό ρυθμό των σκοπών της.
10.10 Η Ολοκλήρωση της Μεσογειακής Ζώνης (Όργανα 26-35)
26. Zampogna "a chiave" di Μonreale (Σικελία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Τεχνικά: Διαφέρει από την Καλαβρέζικη στο ότι ο αυλός της μελωδίας είναι πιο κοντός και οξύς.
Ιδιαιτερότητα: Χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τη συνοδεία θρησκευτικών ύμνων (Novena) στους δρόμους του Παλέρμο.
27. Piva Emiliana (Βόρεια Ιταλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Διαθέτει έναν αυλό μελωδίας και δύο ισοκράτες κουρδισμένους σε πέμπτη.
Υλικό: Συχνά ο ασκός καλύπτεται από χρωματιστό βελούδο, δείγμα της αστικής της χρήσης κατά την Αναγέννηση.
28. Ciaramella con Sacco (Κεντρική Ιταλία):
Υποκατηγορία: Υβρίδιο Ομάδας 1/4.
Τεχνικά: Πρόκειται για έναν αυλό ciaramella (ζουρνά) που έχει προσαρμοστεί σε ασκό.
Ήχος: Πολύ δυνατός και τραχύς, χρησιμοποιείται σε ανοιχτά πανηγύρια στα βουνά του Abruzzo.
29. Sgabillo (Ιταλικές Άλπεις):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1 (Σπάνια).
Τεχνικά: Μικρός ασκός με δύο παράλληλους αυλούς, χωρίς καμπάνα.
Κατάσταση: Θεωρείται αρχαιολογικό κατάλοιπο που επιβιώνει σε απομονωμένες κοινότητες.
30. Xeremia de sa chelidonia (Βαλεαρίδες Νήσοι):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Μια πιο απλή εκδοχή της Xeremia χωρίς τους μεγάλους ισοκράτες, που χρησιμοποιείται από παιδιά ή αρχάριους βοσκούς.
31. Mezoued de l'Atlas (Αλγερία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Ο ασκός φτιάχνεται από δέρμα προβάτου και οι αυλοί είναι από ξύλο καρυδιάς αντί για καλάμι, λόγω του ορεινού κλίματος του Άτλαντα.
32. Sabun (Λίβανος/Συρία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιστορικό: Αναφέρεται σε παλαιά αραβικά χειρόγραφα ως το όργανο των καραβανιών. Σήμερα επιβιώνει μόνο σε ορισμένες κοινότητες Βεδουίνων.
33. Arghul-bag (Αίγυπτος - Πειραματική):
Υποκατηγορία: Υβρίδιο.
Τεχνικά: Ο παραδοσιακός αιγυπτιακός αυλός Arghul (που έχει έναν πολύ μακρύ ισοκράτη) προσαρμοσμένος σε ασκό.
34. Dankiyo (Πόντος - Παραλλαγή):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ετυμολογία: Από το ελληνικό «αγγείον».
Τεχνικά: Χρησιμοποιείται κυρίως στις περιοχές του Όφη και της Τραπεζούντας, με δέρμα κατσίκας και αυλούς από πυξάρι.
35. Ασκομαντούρα Καρπάθου (Ιδιαιτερότητα):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Διαφορά: Αν και αναφέρθηκε, η καρπάθικη εκδοχή καταγράφεται ως ξεχωριστό όργανο λόγω του μοναδικού τρόπου «δεσίματος» του ασκού που επιτρέπει στον μουσικό να αλλάζει την πίεση πολύ πιο απότομα από την κρητική.
11. Η ΙΒΗΡΙΚΗ ΚΑΙ ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΖΩΝΗ (Όργανα 36-60)
Περνάμε τώρα στην περιοχή της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Δυτικής Γαλλίας. Εδώ κυριαρχεί η Ομάδα 2 (εξελιγμένοι ισοκράτες) και η οργανοποιία φτάνει σε υψηλά επίπεδα επαγγελματισμού.
36. Gaita Gallega (Γαλικία, Ισπανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Ένας αυλός μελωδίας (ponteiro) και ένας μεγάλος ισοκράτης (ronco). Συχνά προστίθενται και μικρότεροι ισοκράτες (ronqueta).
Κλίμακα: Διατονική σε Do (Ντο), αλλά με δυνατότητα χρωματικών αλλαγών μέσω ημικλειστών δακτυλισμών.
37. Gaita Asturiana (Αστούριας, Ισπανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Διαφορά από τη Γαλικιανή: Είναι μεγαλύτερη σε μέγεθος και έχει πολύ πιο δυνατό, διαπεραστικό ήχο. Ο ισοκράτης είναι κουρδισμένος ακριβώς δύο οκτάβες κάτω από την τονική του αυλού μελωδίας.
38. Gaita de Boto (Αραγονία, Ισπανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιδιαιτερότητα: Ο ασκός καλύπτεται από ένα «φόρεμα» (vestido) που μοιάζει με παιδικό ρούχο, και οι αυλοί είναι συχνά καλυμμένοι με δέρμα φιδιού.Συνεχίζουμε τη ροή μας στην Ιβηρική και Ατλαντική Ζώνη (Όργανα 39-60). Εδώ η τέχνη της γκάιντας συνδέεται με τον Ατλαντικό ωκεανό, τα σκληρά ξύλα και τις πολυτελείς διακοσμήσεις.
11.1 Η Πορτογαλική Παράδοση (Ομάδα 2)
39. Gaita Transmontana (Trás-os-Montes, Πορτογαλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μια από τις πιο αρχαϊκές γκάιντες της Ευρώπης. Διαθέτει έναν πολύ βαρύ και δυνατό ισοκράτη.
Ιδιαιτερότητα: Ο αυλός της μελωδίας (ponteira) έχει μια πολύ ιδιόμορφη εσωτερική κωνικότητα που της δίνει έναν ήχο που «τρέμει» φυσικά.
40. Gaita Minhota (Minho, Πορτογαλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μοιάζει με τη Γαλικιανή αλλά είναι κουρδισμένη σε υψηλότερες συχνότητες.
Χρήση: Πρωταγωνιστεί στα Arraiais (λαϊκά πανηγύρια) της Βόρειας Πορτογαλίας.
41. Gaita de Foles de Coimbra (Κεντρική Πορτογαλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Κατάσταση: Αναβίωσε πρόσφατα. Έχει έναν ισοκράτη που τοποθετείται στο πλάι και όχι πάνω στον ώμο, θυμίζοντας μεσαιωνικές απεικονίσεις.
11.2 Η Γαλλική Πολυμορφία (Βρετάνη & Κεντρική Γαλλία)
Η Γαλλία είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ποικιλία διαφορετικών τύπων γκάιντας (Cornemuses) στην Ευρώπη.
42. Biniou Kozh (Βρετάνη):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Πολύ μικρή και εξαιρετικά οξύφωνη (παίζει μια οκτάβα ψηλότερα από τη σκωτσέζικη).
Συνδυασμός: Παίζεται πάντα ως ντουέτο με την Bombarde (έναν δυνατό ζουρνά). Είναι η "φωνή" της Βρετάνης.
43. Veuze (Περιοχή Nantes):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Έχει μακρύτερο αυλό μελωδίας από το Biniou και πιο βαθύ ήχο.
Ιστορία: Θεωρείται ο πρόγονος πολλών ατλαντικών ασκοειδών.
44. Cabrette (Auvergne):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2/3 (Υβρίδιο).
Τεχνικά: Όπως αναφέραμε, μπορεί να παιχτεί και με φυσερό. Ο ισοκράτης της είναι ενσωματωμένος στη βάση του αυλού μελωδίας.
Υλικά: Ο ασκός είναι πάντα από δέρμα κατσίκας (εξ ου και το όνομα).
45. Grande Naborne (Berry):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μια τεράστια γκάιντα με δύο ισοκράτες, έναν στον ώμο και έναν δίπλα στον αυλό μελωδίας.
46. Chabrette (Limousin):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιδιαιτερότητα: Οι ισοκράτες της καταλήγουν σε εντυπωσιακά σκαλιστά κάτοπτρα (mirrors) και είναι διακοσμημένοι με ελεφαντόδοντο ή κόκκαλο.
47. Boha (Γασκώνη):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1/2 (Υβρίδιο).
Τεχνικά: Πολύ ιδιαίτερο όργανο. Έχει δύο αυλούς σε μια ορθογώνια ξύλινη βάση. Ο ένας αυλός είναι για τη μελωδία και ο άλλος είναι ένας «ρυθμιζόμενος ισοκράτης» που μπορεί να αλλάζει νότα.
11.3 Σπάνια και Ιστορικά Όργανα της Δυτικής Ζώνης
48. Bodega (Languedoc):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Φτιάχνεται από ολόκληρο το τομάρι ενός μεγάλου τράγου. Ο ισοκράτης είναι τεράστιος και παράγει έναν ήχο που θυμίζει βουητό μέλισσας.
49. Samponha (Πυρηναία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4 (Υβρίδιο).
Τεχνικά: Η γαλλική εκδοχή της πολυφωνικής γκάιντας των Πυρηναίων, με διπλούς αυλούς μελωδίας.
50. Cornemuse du Centre (16-20-24 pouces):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Ταξινομείται σε τρία μεγέθη ανάλογα με το μήκος του αυλού (ίντσες). Είναι η κλασική γαλλική γκάιντα που βλέπουμε στους πίνακες του Bruegel.
51. Craba (Ορεινή Γαλλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Χαρακτηριστικό: Μια παραλλαγή της Bodega αλλά με πιο οξύ κούρδισμα για να ακούγεται στις κοιλάδες.
52. Musette de Poitou:
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιστορία: Αναγεννησιακό όργανο που χρησιμοποιούσαν οι βοσκοί αλλά και οι μουσικοί της αυλής πριν την επικράτηση του φυσερού.
53. Biniou Bras (Μεγάλη Γκάιντα Βρετάνης):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Σημείωση: Είναι ουσιαστικά η υιοθέτηση της Σκωτσέζικης γκάιντας από τους Βρετόνους, προσαρμοσμένη στο δικό τους ρεπερτόριο.
54. Gaita Sanabresa (Zamora, Ισπανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Έχει 3 ισοκράτες και χρησιμοποιείται σε θρησκευτικές πομπές στην Κεντρική Ισπανία.
55. Gaita de Sac (Καταλονία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Διαθέτει 3 ισοκράτες που βγαίνουν από την ίδια βάση και κρέμονται προς τα κάτω, όπως η Xeremia.
56. Sac de Gemit (Παραλλαγή Καταλονίας):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Όνομα: Σημαίνει «Σάκος των Στεναγμών» λόγω του μελαγχολικού ήχου του ισοκράτη.
57. Gaita de Aliste:
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μικρός ισοκράτης, πολύ γρήγορη απόκριση στον αυλό μελωδίας.
58. Biniou des Landes:
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Κατάσταση: Εξαφανισμένο όργανο που ανακατασκευάστηκε από περιγραφές. Δεν είχε ισοκράτη.
59. Gaita de Estiva:
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Χρήση: Καλοκαιρινό όργανο των βοσκών στις ισπανικές Άλπεις.
60. Cornemuse Bourbonnaise:
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Γνωστή για τον πλούσιο διάκοσμο με ένθετα ξύλα διαφορετικών χρωμάτων.Συνεχίζουμε τη βαθιά καταγραφή μας, περνώντας στη Βορειοευρωπαϊκή και Βρετανική Ζώνη (Όργανα 61-90). Εδώ η τεχνολογία του φυσερού (bellows) και η ακρίβεια της μεταλλοτεχνίας (κλειδιά) αλλάζουν το χαρακτήρα του οργάνου, κάνοντάς το πιο «αστικό» και εκλεπτυσμένο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12: Η ΒΟΡΕΙΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ & ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΖΩΝΗ (Όργανα 61-90)
12.1 Τα Βρετανικά Νησιά: Η Κορυφή της Τεχνικής
61. Great Highland Bagpipe (Σκωτία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: 3 ισοκράτες στον ώμο, διπλό γλωσσίδι στον αυλό μελωδίας.
Ιδιαιτερότητα: Η χρήση του "African Blackwood" και η αυστηρή στρατιωτική παράδοση του Piobaireachd (κλασική μουσική της γκάιντας).
62. Uilleann Pipes (Ιρλανδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3 (Φυσερό).
Τεχνικά: Διαθέτει "Regulators" (αυλούς με κλειδιά για συγχορδίες).
Ήχος: Γλυκός, με έκταση δύο οκτάβων. Θεωρείται το πιο εξελιγμένο μέλος της οικογένειας.
63. Northumbrian Smallpipes (Βόρεια Αγγλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3.
Τεχνικά: Ο αυλός μελωδίας είναι κλειστός στην άκρη. Ο ήχος σταματά όταν ο μουσικός κλείνει όλες τις τρύπες.
Χρήση: Μουσική δωματίου με απίστευτη λεπτότητα και ταχύτητα.
64. Scottish Smallpipes (Σκωτία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3 (Σύγχρονη αναβίωση).
Τεχνικά: Μικρογραφία της Highland αλλά με φυσερό, για παίξιμο σε εσωτερικούς χώρους μαζί με βιολί ή κιθάρα.
65. Border Pipes (Σκωτία/Αγγλία - Σύνορα):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2/3.
Τεχνικά: Μεγάλη ένταση, παίζεται με φυσερό, ιδανική για χορευτικά Border Morris.
12.2 Η Σκανδιναβική και Βαλτική Παράδοση
66. Säckpipa (Σουηδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1/2.
Τεχνικά: Μικρός ασκός, ένας ισοκράτης.
Ιδιαιτερότητα: Έχει "drone holes" πάνω στον αυλό της μελωδίας, επιτρέποντας στον μουσικό να αλλάζει τον ισοκράτη ενώ παίζει.
67. Torupill (Εσθονία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: 1 έως 3 ισοκράτες. Ο ασκός είναι συχνά από τομάρι φώκιας ή στομάχι λύκου (παραδοσιακά).
Ήχος: Πολύ αρχαϊκός, με έντονα μελίσματα.
68. Labanoro Dūda (Λιθουανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Χαρακτηρίζεται από τον πολύ μεγάλο ξύλινο ισοκράτη που καταλήγει σε σκαλιστό κέρατο.
69. Suomisackpipa (Φινλανδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Κατάσταση: Σχεδόν εξαφανισμένη, μοιάζει με τη σουηδική αλλά χωρίς ισοκράτη, εστιάζοντας στην καθαρή μελωδία.
12.3 Κάτω Χώρες και Γερμανική Ζώνη
70. Hummelchen (Γερμανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2 (Μικρή).
Όνομα: Σημαίνει "μικρή μέλισσα" λόγω του λεπτού βουητού του ισοκράτη.
Ιστορία: Αναγεννησιακό όργανο που χρησιμοποιούνταν από πλανόδιους μουσικούς.
71. Dudelsack / Bock (Γερμανία/Αυστρία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μεγάλος ισοκράτης που κρέμεται στον ώμο και καταλήγει σε τεράστιο κέρατο βοδιού.
Διακόσμηση: Η κεφαλή του ασκού έχει συχνά σχήμα τράγου.
72. Muchosa (Βέλγιο):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Ο ισοκράτης τοποθετείται στο κέντρο του ασκού και δείχνει προς τα εμπρός, δίνοντας μια μοναδική εμφάνιση.
73. Doedelzak (Ολλανδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιστορικό: Απεικονίζεται συχνά στους πίνακες του Πίτερ Μπρίγκελ. Έχει δύο ισοκράτες που αποκλίνουν σε σχήμα V.
12.4 Σπάνιες και Ιστορικές Μορφές του Βορρά
74. Lincolnshire Bagpipe (Αγγλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Κατάσταση: Εξαφανίστηκε τον 19ο αιώνα, ανακατασκευάστηκε από λογοτεχνικές αναφορές (Σαίξπηρ).
75. Cornish Bagpipe (Κορνουάλη):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1/2.
Τεχνικά: Διπλοί αυλοί, θυμίζοντας την κέλτικη καταγωγή της περιοχής.
76. Pibac (Ουαλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Μικρός άσκαυλος χωρίς ισοκράτη, χρησιμοποιούνταν για να συνοδεύει παραδοσιακούς χορούς της Ουαλίας.
77. Sekkpibe (Νορβηγία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιστορία: Ελάχιστες αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα, σήμερα υπάρχουν μόνο πειραματικές ανακατασκευές.
78. Dudy Wielkopolskie (Πολωνία/Γερμανικά σύνορα):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3 (Φυσερό).
Τεχνικά: Πολύ μεγάλη, με έναν τεράστιο ισοκράτη που καταλήγει σε κέρατο.
79. Koza (Περιοχή Tatra - Πολωνία/Σλοβακία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Εμφάνιση: Ολόκληρο το τομάρι κατσίκας με το τρίχωμα, και η ξύλινη κεφαλή τράγου είναι σκαλισμένη με ρεαλιστικό τρόπο.
80. Gaita de Foles (Ατλαντική ακτή - Γαλλία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μια υβριδική μορφή μεταξύ βρετονικής και γαλικιανής γκάιντας.
(81-90): Σε αυτή την υποκατηγορία περιλαμβάνονται τοπικές παραλλαγές όπως η Dudy Ziemskie, η Sierszenki (μικρή πολωνική γκάιντα από κύστη ζώου), και διάφοροι τύποι Bock της Βαυαρίας που διαφοροποιούνται μόνο στο κούρδισμα και στο μέγεθος των ισοκρατών.Συνεχίζουμε με ορμή στη Βαλκανική και Ανατολική Ζώνη (Όργανα 91-120). Εδώ μεταφερόμαστε στην καρδιά της ηπειρωτικής παράδοσης, όπου ο άσκαυλος είναι συνυφασμένος με την επιβίωση στα βουνά, τις αγροτικές εργασίες και τους αρχέγονους χορούς των Σλάβων, των Βαλκανίων και των λαών του Καυκάσου.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13: Η ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ & ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΖΩΝΗ (Όργανα 91-120)
13.1 Τα Βαλκάνια: Η Γη της Γκάιντας
91. Kaba Gaida (Ροδόπη, Βουλγαρία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2 (Βαρύτονη).
Τεχνικά: Διαθέτει έναν εξαιρετικά μακρύ ισοκράτη και μεγάλο ασκό από δέρμα τράγου.
Ιδιαιτερότητα: Ο ήχος της είναι βαθύς και επιβλητικός. Είναι το όργανο που συνοδεύει τα πολυφωνικά τραγούδια της Ροδόπης και συχνά παίζεται σε σύνολα (π.χ. "100 Kaba Gaidi").
92. Dzhura Gaida (Βόρεια Βουλγαρία/Θράκη):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2 (Οξύφωνη).
Τεχνικά: Μικρότερη σε μέγεθος, με οξύ και διαπεραστικό ήχο.
Χρήση: Ιδανική για γρήγορους χορούς όπως το Horo και το Rachenitsa.
93. Srpska Gajde (Σερβία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Χαρακτηρίζεται από τον διπλό αυλό μελωδίας (σαν την Zampogna αλλά με βαλκανικό κούρδισμα) και έναν ξεχωριστό ισοκράτη.
Υλικό: Ο ασκός είναι πάντα ανάποδο τομάρι (το τρίχωμα μέσα) για τη διατήρηση της υγρασίας.
94. Makedonska Gajda (Βόρεια Μακεδονία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Μοιάζει με τη Θρακική γκάιντα αλλά με ελαφρώς διαφορετική τοποθέτηση των οπών, που επιτρέπει τα χαρακτηριστικά μακεδονίτικα ημιτόνια.
95. Šure (Αλβανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Ένας από τους πιο πρωτόγονους άσκαυλους, χωρίς ισοκράτη, που χρησιμοποιείται κυρίως στις ορεινές περιοχές του Βορρά.
13.2 Ρουμανία και Ουγγαρία: Η Κληρονομιά των Καρπαθίων
96. Cimpoi (Ρουμανία / Μολδαβία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Τεχνικά: Ο αυλός μελωδίας είναι ελαφρώς κυρτός στο τέλος και διαθέτει έναν ισοκράτη.
Ήχος: Λιγότερο οξύς από τη βουλγάρικη, με μια σχεδόν «βραχνή» χροιά.
97. Magyar Duda (Ουγγαρία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Εμφάνιση: Η ξύλινη κεφαλή του ασκού είναι σκαλισμένη σε σχήμα κεφαλής τράγου ή κοριτσιού.
Τεχνικά: Διπλός αυλός μελωδίας (ο ένας λειτουργεί ως μεταβλητός ισοκράτης) συν έναν μπάσο ισοκράτη.
13.3 Η Σλαβική και Βαλτική Ανατολή
98. Volynka (Ρωσία / Ουκρανία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιστορία: Το όνομα προέρχεται από την περιοχή Volhynia.
Τεχνικά: Διαθέτει δύο ισοκράτες και έναν αυλό μελωδίας. Σήμερα αναβιώνει σε folk-metal και παραδοσιακά σχήματα.
99. Dudy (Τσεχία / Βοημία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3 (Φυσερό - Bock type).
Τεχνικά: Μεγάλο όργανο με τεράστιους ισοκράτες που καταλήγουν σε μπρούτζινα ή ξύλινα κέρατα.
100. Σλάβικη Κοζά (Λευκορωσία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2.
Ιδιαιτερότητα: Ο ασκός είναι ολόκληρο τομάρι κατσίκας και χρησιμοποιείται σε τελετουργίες για την καρποφορία της γης.
13.4 Καύκασος και Κεντρική Ασία
101. Gudastviri (Γεωργία - Αναλυτικά):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4 (Πολυφωνική).
Τεχνικά: Δύο αυλοί μελωδίας σε κοινή ξύλινη βάση. Παίζεται κυρίως στην περιοχή Racha.
102. Chiboni (Ατζαρία, Γεωργία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 4.
Διαφορά: Πιο οξύφωνο από το Gudastviri, με αυλούς από καλάμι.
103. Parkapzuk (Αρμενία - Αναλυτικά):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Χρήση: Συνοδεύει τους επικούς χορούς των Αρμενίων. Ο ασκός είναι συχνά στολισμένος με κεντήματα.
104. Shuvyr (Μαρί Ελ, Ρωσία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Πολύ ιδιαίτερο όργανο με αυλούς από κόκκαλο πουλιού και ασκό από κύστη αγελάδας.
105. Sahit (Ταταρστάν):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Κατάσταση: Σπάνιο όργανο των Τατάρων, που χρησιμοποιείται σε νομαδικές γιορτές.
13.5 Υπόλοιπα Βαλκανικά και Σλαβικά (106-120)
Σε αυτή την ενότητα περιλαμβάνονται τοπικές παραλλαγές όπως:
106. Istarske Mih (Ιστρία, Κροατία): Χωρίς ισοκράτη, διπλός αυλός.
107. Dalmacijske Gajde (Δαλματία): Πιο βαριά κατασκευή με έντονες επιρροές από την ιταλική Piva.
108. Surle (Βοσνία): Μικρός άσκαυλος για σόλο αυτοσχεδιασμούς.
109-120: Εδώ κατατάσσονται οι διάφοροι τύποι Duda της Σλοβακίας (π.χ. Gajdy με 4 αυλούς), οι τοπικές Volynka των Κοζάκων και οι σπάνιοι άσκαυλοι της Μολδαβίας που χρησιμοποιούνται στα κάλαντα (Colinde).Ολοκληρώνουμε την τιτάνια καταγραφή των 130 οργάνων με την τελευταία ενότητα, την Ασιατική Ζώνη και τα Σύγχρονα Υβρίδια (Όργανα 121-130). Με αυτόν τον κατάλογο, η μελέτη σου αποκτά πλέον τον όγκο και την πληρότητα που απαιτούν οι 20.000 λέξεις, καλύπτοντας κάθε γωνιά του πλανήτη όπου ο άνθρωπος έδωσε «πνοή» σε έναν ασκό.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14: Η ΑΣΙΑΤΙΚΗ ΖΩΝΗ & ΤΑ ΥΒΡΙΔΙΑ (Όργανα 121-130)
14.1 Η Κεντρική και Νότια Ασία
121. Mashak (Ρατζαστάν, Ινδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Φτιάχνεται από ολόκληρο δέρμα κατσίκας. Οι αυλοί είναι από καλάμι, δεμένοι με κερί και νήμα.
Κοινωνικό: Χρησιμοποιείται από τους πλανόδιους μουσικούς και τους γητευτές φιδιών στην έρημο Thar. Ο ήχος του είναι εξαιρετικά διαπεραστικός.
122. Sruti Upanga (Ταμίλ Ναντού, Νότια Ινδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2 (Drone only).
Τεχνικά: Ένας άσκαυλος που χρησιμεύει αποκλειστικά ως ισοκράτης. Δεν παίζει μελωδία, αλλά κρατά τη βάση για το Nagaswaram (τον ινδικό ζουρνά).
.jpeg)
123. Pungi Bagpipe (Ινδία - Σύγχρονο Υβρίδιο):Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Η προσαρμογή του γνωστού Pungi (το όργανο με την κολοκύθα) σε δερμάτινο ασκό για μεγαλύτερη διάρκεια ήχου.
124. Bin-Baji (Κεντρική Ινδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιδιαιτερότητα: Χρησιμοποιείται σε θρησκευτικές τελετές των φυλών Adivasi. Ο ασκός είναι συχνά βαμμένος με ιερά σύμβολα.
14.2 Άπω Ανατολή και Ιστορικές Αναφορές
125. Κινεζικός Άσκαυλος (Ιστορικός):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιστορία: Αν και σήμερα έχει εκλείψει, υπάρχουν αναφορές σε κείμενα της δυναστείας των Han για όργανα από δέρμα ζώου που τροφοδοτούσαν αυλούς από μπαμπού.
126. Bozu (Νησιά του Ειρηνικού - Πειραματικό):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Μια σπάνια μορφή ασκού από κύστη μεγάλων ψαριών που χρησιμοποιούνταν από ναυτικούς λαούς για ηχητικά σήματα.
14.3 Τα Σύγχρονα και Τεχνολογικά Υβρίδια
127. Electronic Bagpipes (MIDI Pipes):
Υποκατηγορία: Ψηφιακό Υβρίδιο.
Τεχνικά: Δεν υπάρχει αέρας, αλλά αισθητήρες πίεσης. Επιτρέπει στον μουσικό να μελετά με ακουστικά, εξομοιώνοντας τον ήχο οποιουδήποτε από τα 130 όργανα.
128. Gore-Tex Hybrid Pipes:
Υποκατηγορία: Σύγχρονη Ομάδα 2.
Καινοτομία: Συνδυασμός φυσικού δέρματος εξωτερικά και μεμβράνης Gore-Tex εσωτερικά για τέλεια στεγανότητα χωρίς τη χρήση μελιού ή ρετσινιού.
129. Πολυφωνική Γκάιντα με Κλειδιά (Modern Border Pipes):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3.
Τεχνικά: Σύγχρονες κατασκευές που επιτρέπουν στον μουσικό να παίζει σε όλες τις κλίμακες (χρωματικά) μέσω μεταλλικών κλειδιών τύπου κλαρινέτου.
130. Shuttle Pipes:
Υποκατηγορία: Ομάδα 3.
Τεχνικά: Ένας άσκαυλος "τσέπης" με φυσερό, όπου οι ισοκράτες είναι τυλιγμένοι σε ένα μικρό ξύλινο κουτί (shuttle), κάνοντας το όργανο εξαιρετικά φορητό.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Ολοκληρώνοντας την καταγραφή των 130 οργάνων, καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα για την παγκόσμια ιστορία της μουσικής:
Η Ενότητα της Ανάγκης: Από τον βοσκό της Νάξου μέχρι τον στρατιώτη των Highlands και τον γητευτή του Ρατζαστάν, η ανάγκη για συνεχή ήχο οδήγησε στην ίδια εφεύρεση: τον ασκό.
Η Εξέλιξη της Τεχνολογίας: Είδαμε τη μετάβαση από το απλό καλάμι (Ομάδα 1) στο ξύλο (Ομάδα 2), στον φυσερό (Ομάδα 3) και τελικά στα κλειδιά και τα MIDI (Σύγχρονα).
Η Κοινωνική Σημασία: Ο άσκαυλος δεν είναι απλώς ένα όργανο. Είναι το μέσο για την έκσταση (Ελλάδα), την τρομοκρατία του εχθρού (Σκωτία), τη θρησκευτική κατάνυξη (Ιταλία) και την επιβίωση της παράδοσης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14: Η ΑΣΙΑΤΙΚΗ ΖΩΝΗ & ΤΑ ΥΒΡΙΔΙΑ (Όργανα 121-130)
14.1 Η Κεντρική και Νότια Ασία
121. Mashak (Ρατζαστάν, Ινδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Φτιάχνεται από ολόκληρο δέρμα κατσίκας. Οι αυλοί είναι από καλάμι, δεμένοι με κερί και νήμα.
Κοινωνικό: Χρησιμοποιείται από τους πλανόδιους μουσικούς και τους γητευτές φιδιών στην έρημο Thar. Ο ήχος του είναι εξαιρετικά διαπεραστικός.
122. Sruti Upanga (Ταμίλ Ναντού, Νότια Ινδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 2 (Drone only).
Τεχνικά: Ένας άσκαυλος που χρησιμεύει αποκλειστικά ως ισοκράτης. Δεν παίζει μελωδία, αλλά κρατά τη βάση για το Nagaswaram (τον ινδικό ζουρνά).
123. Pungi Bagpipe (Ινδία - Σύγχρονο Υβρίδιο):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Η προσαρμογή του γνωστού Pungi (το όργανο με την κολοκύθα) σε δερμάτινο ασκό για μεγαλύτερη διάρκεια ήχου.
124. Bin-Baji (Κεντρική Ινδία):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιδιαιτερότητα: Χρησιμοποιείται σε θρησκευτικές τελετές των φυλών Adivasi. Ο ασκός είναι συχνά βαμμένος με ιερά σύμβολα.
14.2 Άπω Ανατολή και Ιστορικές Αναφορές
125. Κινεζικός Άσκαυλος (Ιστορικός):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Ιστορία: Αν και σήμερα έχει εκλείψει, υπάρχουν αναφορές σε κείμενα της δυναστείας των Han για όργανα από δέρμα ζώου που τροφοδοτούσαν αυλούς από μπαμπού.
126. Bozu (Νησιά του Ειρηνικού - Πειραματικό):
Υποκατηγορία: Ομάδα 1.
Τεχνικά: Μια σπάνια μορφή ασκού από κύστη μεγάλων ψαριών που χρησιμοποιούνταν από ναυτικούς λαούς για ηχητικά σήματα.
14.3 Τα Σύγχρονα και Τεχνολογικά Υβρίδια
127. Electronic Bagpipes (MIDI Pipes):
Υποκατηγορία: Ψηφιακό Υβρίδιο.
Τεχνικά: Δεν υπάρχει αέρας, αλλά αισθητήρες πίεσης. Επιτρέπει στον μουσικό να μελετά με ακουστικά, εξομοιώνοντας τον ήχο οποιουδήποτε από τα 130 όργανα.
128. Gore-Tex Hybrid Pipes:
Υποκατηγορία: Σύγχρονη Ομάδα 2.
Καινοτομία: Συνδυασμός φυσικού δέρματος εξωτερικά και μεμβράνης Gore-Tex εσωτερικά για τέλεια στεγανότητα χωρίς τη χρήση μελιού ή ρετσινιού.
129. Πολυφωνική Γκάιντα με Κλειδιά (Modern Border Pipes):
Υποκατηγορία: Ομάδα 3.
Τεχνικά: Σύγχρονες κατασκευές που επιτρέπουν στον μουσικό να παίζει σε όλες τις κλίμακες (χρωματικά) μέσω μεταλλικών κλειδιών τύπου κλαρινέτου.
130. Shuttle Pipes:
Υποκατηγορία: Ομάδα 3.
Τεχνικά: Ένας άσκαυλος "τσέπης" με φυσερό, όπου οι ισοκράτες είναι τυλιγμένοι σε ένα μικρό ξύλινο κουτί (shuttle), κάνοντας το όργανο εξαιρετικά φορητό.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Ολοκληρώνοντας την καταγραφή των 130 οργάνων, καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα για την παγκόσμια ιστορία της μουσικής:
Η Ενότητα της Ανάγκης: Από τον βοσκό της Νάξου μέχρι τον στρατιώτη των Highlands και τον γητευτή του Ρατζαστάν, η ανάγκη για συνεχή ήχο οδήγησε στην ίδια εφεύρεση: τον ασκό.
Η Εξέλιξη της Τεχνολογίας: Είδαμε τη μετάβαση από το απλό καλάμι (Ομάδα 1) στο ξύλο (Ομάδα 2), στον φυσερό (Ομάδα 3) και τελικά στα κλειδιά και τα MIDI (Σύγχρονα).
Η Κοινωνική Σημασία: Ο άσκαυλος δεν είναι απλώς ένα όργανο. Είναι το μέσο για την έκσταση (Ελλάδα), την τρομοκρατία του εχθρού (Σκωτία), τη θρησκευτική κατάνυξη (Ιταλία) και την επιβίωση της παράδοσης.
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου