KOTO: Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ ΔΡΑΚΟΥ
Το Koto είναι το εθνικό όργανο της Ιαπωνίας. Ανήκει στην οικογένεια των χορδόφωνων (zither) και έχει μήκος περίπου 1,80 μέτρα. Στην ιαπωνική παράδοση, το σχήμα του οργάνου παρομοιάζεται με το σώμα ενός ξαπλωμένου δράκου.
ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Το Koto εισήχθη στην Ιαπωνία από την Κίνα τον 7ο-8ο αιώνα (περίοδος Nara). Αρχικά παιζόταν μόνο στην αυτοκρατορική αυλή (Gagaku), αλλά με τον καιρό έγινε το αγαπημένο όργανο των βουδιστών μοναχών και των τυφλών μουσικών, με πιο γνωστό τον Yatsuhashi Kengyo, τον «πατέρα του σύγχρονου Koto».
Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ (ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ)
Η κατασκευή ενός Koto είναι μια ιεροτελεστία που απαιτεί χρόνια εμπειρίας στην ξυλουργική.
1. Το Σώμα (Kiri)
Υλικό: Κατασκευάζεται αποκλειστικά από ξύλο Paulownia (γνωστό στην Ιαπωνία ως Kiri). Είναι ένα ελαφρύ, αλλά εξαιρετικά ανθεκτικό ξύλο που δεν παραμορφώνεται εύκολα.
Λάξευση: Το ξύλο σκαλίζεται εσωτερικά με ειδικά αυλάκια (ayasugi) που βοηθούν στην καλύτερη αντήχηση του ήχου. Το πάνω μέρος είναι ελαφρώς κυρτό, θυμίζοντας την πλάτη του δράκου.
2. Οι 13 Χορδές
Υλικό: Παραδοσιακά οι χορδές ήταν από μετάξι, το οποίο έδινε έναν γλυκό αλλά εύθραυστο ήχο. Σήμερα, οι περισσότεροι μουσικοί χρησιμοποιούν συνθετικές χορδές για μεγαλύτερη αντοχή.
Τοποθέτηση: Όλες οι χορδές έχουν το ίδιο πάχος και είναι τεντωμένες με την ίδια δύναμη πάνω στο σώμα του οργάνου.
3. Οι Γέφυρες (Ji) - Το "Κούρδισμα"
Εδώ βρίσκεται η ιδιαιτερότητα του Koto.
Κινούμενες Γέφυρες: Κάτω από κάθε χορδή υπάρχει μια ανεξάρτητη ξύλινη γέφυρα σε σχήμα "V" (Ji).
Κούρδισμα: Ο μουσικός δεν κουρδίζει το όργανο από την άκρη, αλλά μετακινώντας τις γέφυρες πάνω στο σώμα του οργάνου. Μετακινώντας τη γέφυρα προς τα δεξιά ή τα αριστερά, αλλάζει το μήκος της χορδής που δονείται, και άρα και η νότα. Αυτό επιτρέπει στον παίκτη να αλλάζει ολόκληρη την κλίμακα του οργάνου μέσα σε δευτερόλεπτα.
ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΞΙΜΑΤΟΣ
Ο μουσικός κάθεται στο πάτωμα και φοράει τρεις τεχνητές νύχια (plectrums) στον αντίχειρα, τον δείκτη και τον μέσο του δεξιού χεριού. Με το αριστερό χέρι, πιέζει τις χορδές πίσω από τις γέφυρες για να δημιουργήσει vibrato ή να αλλάξει τον τόνο της νότας καθώς αυτή ακούγεται, μια τεχνική που θυμίζει τον λυγμό της ανθρώπινης φωνής.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
HENRY JOHNSON, THE KOTO: A TRADITIONAL INSTRUMENT IN CONTEMPORARY JAPAN, 2004.
BONNIE C. WADE, TEGOTO: GREETINGS AND MUSIC FOR THE KOTO, 1976.
KOTO: ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ (ZITHER)
Το Koto ταξινομείται ως ψαλτήρι. Αυτό σημαίνει ότι οι χορδές του είναι τεντωμένες κατά μήκος ολόκληρου του ηχείου (του σώματος), χωρίς να υπάρχει ξεχωριστό μπράτσο (λαιμός).
Η Κατασκευή: Το σώμα του οργάνου είναι ταυτόχρονα και το στήριγμα των χορδών.
Ο Ήχος: Επειδή το σώμα είναι μεγάλο και κούφιο, ο ήχος είναι βαθύς, πλούσιος και θυμίζει άρπα.
Το Παίξιμο: Ο μουσικός χρησιμοποιεί τεχνητά νύχια (plectrums) στο δεξί χέρι για να «τσιμπάει» τις χορδές, ενώ το αριστερό χέρι πιέζει τη χορδή πίσω από τη γέφυρα για να αλλάξει τον τόνο.
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου