"Lucille": Η Κιθάρα που Σώθηκε από τις Φλόγες

 Η ιστορία της "Lucille" είναι ίσως ο πιο συγκινητικός και διδακτικός θρύλος στη σύγχρονη μουσική ιστορία. Δεν αφορά απλώς μια κιθάρα, αλλά μια σχέση ζωής ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το όργανό του, η οποία ξεκίνησε από μια φωτιά και κατέληξε να γίνει παγκόσμιο σύμβολο των Blues.

1. Η Ιστορία του Ονόματος: Μια Μοιραία Νύχτα

Τον χειμώνα του 1949, ο B.B. King έπαιζε σε ένα χορευτικό κέντρο στο Twist του Αρκάνσας. Για να ζεσταθεί ο χώρος, χρησιμοποιούσαν ένα βαρέλι γεμάτο με αναμμένη κηροζίνη. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, δύο άνδρες άρχισαν να τσακώνονται και πάνω στον καυγά ανέτρεψαν το βαρέλι. Οι φλόγες εξαπλώθηκαν ακαριαία και το κτίριο εκκενώθηκε.

Μόλις ο King βγήκε έξω, συνειδητοποίησε ότι είχε ξεχάσει την αγαπημένη του κιθάρα (μια Gibson L-30) μέσα στο φλεγόμενο κτίριο. Παρακινδυνεύοντας τη ζωή του,

ξαναμπήκε στις φλόγες και τη διέσωσε. Την επόμενη μέρα έμαθε ότι οι δύο άνδρες τσακώνονταν για μια γυναίκα που εργαζόταν εκεί, ονόματι Lucille. Ο King ονόμασε την κιθάρα του έτσι για να υπενθυμίζει στον εαυτό του δύο πράγματα:

1. Να μην ξαναμπεί ποτέ σε κτίριο που καίγεται.

2. Να μην μαλώσει ποτέ ξανά για μια γυναίκα.

2. Οργανοποιία: Η Εξέλιξη της "Lucille"

Αν και η πρώτη Lucille ήταν μια φθηνή Gibson, το όνομα συνόδευσε όλες τις μετέπειτα κιθάρες του. Η οριστική μορφή της "Lucille" βασίστηκε στο μοντέλο Gibson ES-355. Ως "Masterpiece" της σύγχρονης οργανοποιίας, είχε ορισμένα μοναδικά χαρακτηριστικά:

• Σώμα χωρίς "f-holes": Σε αντίθεση με τις περισσότερες hollow-body κιθάρες, ο B.B. King ζήτησε από την Gibson να μην ανοίξει τις χαρακτηριστικές τρύπες σε σχήμα "f" στο πάνω μέρος. Αυτό έγινε για να μειωθεί το feedback (μικροφωνισμός) στις υψηλές εντάσεις, δίνοντάς του έναν πιο καθαρό και ελεγχόμενο ήχο.

• Διακόπτης Varitone: Ένα σύστημα 6 θέσεων που επέτρεπε στον King να φιλτράρει τις συχνότητες και να πετυχαίνει εκείνο τον χαρακτηριστικό «γλυκό» και «διαπεραστικό» ήχο που θύμιζε ανθρώπινη φωνή.

• Tailpiece με Fine Tuners: Επιτρέπει μικρο-ρυθμίσεις στο κούρδισμα με μεγάλη ακρίβεια, κάτι απαραίτητο για το έντονο "vibrato" (τρέμουλο) που έκανε ο King με το αριστερό χέρι.

3. Ο Συμβολισμός: Η Κιθάρα που "Μιλάει"

Στην κατηγορία των Σύγχρονων Μύθων, η Lucille κατέχει μια θέση αντίστοιχη με το Ταρ του Ghamsari ή τη Λύρα του Απόλλωνα. Ο B.B. King έλεγε συχνά: «Όταν τραγουδάω εγώ, η Lucille σωπαίνει. Όταν σωπαίνω εγώ, η Lucille τραγουδάει». Αυτή η εναλλαγή φωνής και οργάνου έγινε το σήμα κατατεθέν των Blues. Η Lucille δεν ήταν ένα εργαλείο επίδειξης ταχύτητας, αλλά ένα όργανο αφηγηματικό.

4. Βιβλιογραφία & Πηγές

1. King, B.B. & Ritz, David. (1996). Blues All Around Me: The Autobiography of B.B. King.

2. Danchin, Sebastian. (1998). Blues Boy: The Life and Music of B.B. King. University Press of Mississippi.

3. Gibson Guitar Corp. (2005). The History of the Gibson Lucille.

4. Obrecht, Jas. (2000). Rollin' and Tumblin': The Postwar Blues Guitarists. Miller Freeman Books.