.jpg)
(νικελχάρπα) δεν είναι απλώς ένα μουσικό όργανο· είναι ένας ζωντανός μάρτυρας της σκανδιναβικής ιστορίας, ένας κρίκος που συνδέει τον Μεσαίωνα με τον 21ο αιώνα. Με την πρώτη ματιά, μοιάζει με ένα παράξενο υβρίδιο ανάμεσα σε βιολί και ένα μικρό πιάνο. Με τη δεύτερη ματιά, και κυρίως με το πρώτο άκουσμα, αντιλαμβάνεται κανείς ότι πρόκειται για μια «μηχανή παραγωγής ονείρων», προορισμένη να αποδίδει τη μελαγχολία και το φως του σκανδιναβικού τοπίου.Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Η λέξη προέρχεται από το σουηδικό «nyckel» (πλήκτρο) και «harpa» (ένας γενικός όρος που παλαιότερα περιέγραφε τα έγχορδα όργανα). Αν και ονομάζεται «άρπα με πλήκτρα», στην πραγματικότητα ανήκει στην οικογένεια των εγχόρδων που παίζονται με δοξάρι. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο ότι ο μουσικός δεν πιέζει τις χορδές απευθείας με τα δάχτυλα, αλλά χρησιμοποιεί ξύλινα πλήκτρα που εφάπτονται πάνω τους, αλλάζοντας το μήκος της χορδής και, κατά συνέπεια, τον τόνο.
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥΣ
Οι πρώτες απεικονίσεις του οργάνου χρονολογούνται γύρω στο 1350. Στην εκκλησία Källunge της
Gotland, υπάρχει μια πέτρινη ανάγλυφη παράσταση που δείχνει έναν μουσικό να κρατά μια πρώιμη μορφή NYCKELHARPA. Κατά τον Μεσαίωνα, το όργανο ήταν διαδεδομένο σε ολόκληρη την Ευρώπη, από τη Γερμανία μέχρι την Ιταλία. Ωστόσο, καθώς η κλασική μουσική άρχισε να απαιτεί πιο «ευέλικτα» όργανα όπως το βιολί, η νικελχάρπα άρχισε να εξαφανίζεται από την υπόλοιπη ήπειρο.Μόνο σε μια συγκεκριμένη γωνιά του κόσμου, στην επαρχία UPPLAND της Σουηδίας, το όργανο αρνήθηκε να πεθάνει. Εκεί, οι αγρότες και οι μεταλλωρύχοι το κράτησαν ζωντανό στα πανηγύρια και τους γάμους τους, μετατρέποντάς το στο απόλυτο σύμβολο της σουηδικής λαϊκής παράδοσης.
ΜΕΡΟΣ 2: Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ (ΤΟ ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ)
Η κατασκευή μιας νικελχάρπας είναι μια άσκηση υπομονής, ακρίβειας και βαθιάς γνώσης της ακουστικής. Δεν πρόκειται για βιομηχανική παραγωγή· κάθε όργανο είναι μοναδικό, κατασκευασμένο στο χέρι από εξειδικευμένους τεχνίτες (Luthiers).
Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ
Το μυστικό του ήχου κρύβεται στο δάσος. Ο κατασκευαστής πρέπει να επιλέξει ξύλα που έχουν μεγαλώσει αργά, ώστε οι ίνες τους να είναι πυκνές και σταθερές.
Το Σώμα (Resonator): Συνήθως κατασκευάζεται από ξύλο ερυθρελάτης (spruce) για το πάνω μέρος (το «καπάκι»), λόγω της εξαιρετικής του ικανότητας να δονείται. Για το πίσω μέρος και τα πλαϊνά χρησιμοποιείται συχνά σημύδα ή σφένδαμος, που προσφέρουν τη δομική σταθερότητα και την αντανάκλαση του ήχου.
Τα Πλήκτρα: Κατασκευάζονται από σκληρά ξύλα όπως το πυξάρι ή η αχλαδιά, ώστε να αντέχουν στη συνεχή τριβή και να μην αλλοιώνεται το σχήμα τους με την υγρασία.
Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΛΗΚΤΡΩΝ (LEKVERKET)
Αυτή είναι η πιο περίπλοκη πτυχή της κατασκευής. Η νικελχάρπα διαθέτει μια σειρά από ξύλινα πλήκτρα τοποθετημένα σε μια «θήκη» πάνω από το μπράτσο. Κάθε πλήκτρο καταλήγει σε ένα μικρό ξύλινο πτερύγιο (tangent). Όταν ο παίκτης πιέζει το πλήκτρο, το πτερύγιο αγγίζει τη χορδή.
Η ακρίβεια εδώ είναι χιλιοστού. Αν το πτερύγιο τοποθετηθεί έστω και ελάχιστα πιο πέρα, το όργανο θα ακούγεται παράτονο. Στη σύγχρονη νικελχάρπα (chromatic), υπάρχουν τρεις ή τέσσερις σειρές πλήκτρων που επιτρέπουν στον μουσικό να παίζει σε όλες τις κλίμακες.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ "ΑΠΟΚΟΣΜΟΥ" ΗΧΟΥ: ΟΙ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΕΣ ΧΟΡΔΕΣ
Αυτό που κάνει τη νικελχάρπα να ακούγεται σαν μια ολόκληρη ορχήστρα είναι οι συμπαθητικές χορδές (resonance strings). Κάτω από τις 3 ή 4 κύριες χορδές που αγγίζει το δοξάρι, υπάρχουν συνήθως 12 λεπτές μεταλλικές χορδές.
Αυτές οι χορδές δεν αγγίζονται ποτέ από τον μουσικό. Αντίθετα, κουρδίζονται σε συγκεκριμένες συχνότητες και δονήθηκαν αυτόματα (συμπαθητικά) όταν παίζονται οι κύριες χορδές.
Το αποτέλεσμα είναι ένας συνεχής, αιθέριος απόηχος, μια «φυσική ηχώ» που γεμίζει τον χώρο και δίνει στο όργανο τη χαρακτηριστική του "στοιχειωμένη" χροιά, την οποία πολλοί συνδέουν με τους ήχους του καταρράκτη και του Näcken.
ΜΕΡΟΣ 3: Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΧΡΗΣΗ
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η νικελχάρπα κινδύνεψε με εξαφάνιση. Η επικράτηση του βιολιού την είχε περιορίσει σε λίγους ηλικιωμένους παίκτες στην Uppland. Όλα άλλαξαν χάρη στον ERIC SAHLSTRÖM (1912–1986).
Ο "ΣΩΤΗΡΑΣ" ΤΗΣ ΝΙΚΕΛΧΑΡΠΑΣ
Ο Sahlström δεν ήταν μόνο ένας δεξιοτέχνης μουσικός, αλλά και ένας χαρισματικός κατασκευαστής. Επανασχεδίασε το όργανο, κάνοντάς το «χρωματικό» (ικανό να παίζει όλες τις νότες, όχι μόνο σε συγκεκριμένες κλίμακες), γεγονός που επέτρεψε στη νικελχάρπα να βγει από τα στενά όρια της folk μουσικής και να μπει στον κόσμο της κλασικής, της τζαζ και της σύγχρονης σύνθεσης.
Η ΝΙΚΕΛΧΑΡΠΑ ΣΗΜΕΡΑ
Σήμερα, το όργανο βιώνει μια παγκόσμια αναγέννηση. Από τη συμμετοχή του σε soundtracks ταινιών (όπως στον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" ή σε σειρές όπως το "Vikings") μέχρι τη χρήση του από πειραματικές rock μπάντες, η νικελχάρπα αποδεικνύει την αντοχή της στον χρόνο.
Η κατασκευή της παραμένει μια ιερή τέχνη. Ένας έμπειρος τεχνίτης χρειάζεται πάνω από 200 με 300 ώρες εργασίας για να ολοκληρώσει ένα όργανο. Όταν όμως το δοξάρι ακουμπήσει τις χορδές και οι συμπαθητικές χορδές αρχίσουν να πάλλονται, ο χρόνος αυτός δικαιώνεται. Η νικελχάρπα δεν παίζει απλώς μουσική· αναπνέει την ιστορία του Βορρά.
[!TIP] ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ: Αυτό το κείμενο αποτελεί την πρώτη μεγάλη ενότητα για το NYCKELHARPA. Αν επιθυμείτε να εμβαθύνουμε περισσότερο σε τεχνικά σχέδια κατασκευής, στις διαφορετικές ιστορικές παραλλαγές (όπως η Moraharpa ή η Silverbasharpa) ή σε αναλύσεις συγκεκριμένων κομματιών, μπορούμε να συνεχίσουμε με τα επόμενα μέρη για να συμπληρωθεί ο επιθυμητός αριθμός λέξεων.Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος της ανάλυσης, εστιάζοντας στις ιστορικές παραλλαγές του οργάνου, τις τεχνικές προκλήσεις της κατασκευής του και το περίπλοκο σύστημα των συμπαθητικών χορδών.
ΜΕΡΟΣ 2: Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΤΗΣ ΝΙΚΕΛΧΑΡΠΑΣ
Η Nyckelharpa που βλέπουμε σήμερα στις συναυλίες είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς εξελικτικής πορείας. Στην πορεία των αιώνων, το όργανο άλλαξε σχήμα, αριθμό χορδών και μηχανισμό πλήκτρων, προσαρμοζόμενο στις ανάγκες των μουσικών κάθε εποχής.
1. ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ
Πριν καθιερωθεί η σύγχρονη «χρωματική» νικελχάρπα, υπήρχαν διάφοροι τύποι που σήμερα θεωρούνται ιστορικά κειμήλια, αλλά εξακολουθούν να κατασκευάζονται από λάτρεις της αυθεντικότητας.
Moraharpa: Είναι η αρχαιότερη μορφή που έχει διασωθεί (χρονολογείται γύρω στο 1520). Έχει σχήμα που θυμίζει περισσότερο αχλάδι και διαθέτει μόνο μία σειρά πλήκτρων. Ο ήχος της είναι πιο τραχύς και πρωτόγονος, ιδανικός για μεσαιωνικές μελωδίες.
Silverbasharpa: Εμφανίστηκε γύρω στο 1830. Ονομάστηκε έτσι επειδή οι δύο χαμηλές της χορδές (μπάσα) ήταν τυλιγμένες με ασήμι. Αυτό το όργανο ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στην Uppland και καθόρισε τον ήχο της σουηδικής λαϊκής μουσικής για πάνω από έναν αιώνα.
Kontrabasharpa: Μια παραλλαγή με δύο σειρές πλήκτρων που επιτρέπουν στον μουσικό να παίζει ταυτόχρονα τη μελωδία και μια συνοδευτική νότα (drone), δημιουργώντας έναν πλούσιο, πολυφωνικό ήχο.
2. Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ: ΤΟ LEKVERKET (ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΛΗΚΤΡΩΝ)
Το πιο δύσκολο κομμάτι για έναν κατασκευαστή δεν είναι το σώμα του οργάνου, αλλά το Lekverket. Πρόκειται για το σύστημα των πλήκτρων που πρέπει να λειτουργεί με απόλυτη ομαλότητα.
Η Τριβή και η Ακρίβεια: Τα πλήκτρα πρέπει να γλιστρούν μέσα στις εγκοπές τους χωρίς να κολλάνε, αλλά και χωρίς να έχουν "τζόγο". Ο κατασκευαστής χρησιμοποιεί ειδικά λιπαντικά (όπως γραφίτη ή κερί μέλισσας) για να εξασφαλίσει ότι η κίνηση είναι αθόρυβη και αστραπιαία.
Τα Tangents (Πτερύγια): Κάθε πλήκτρο φέρει ένα μικρό ξύλινο πτερύγιο που εφάπτεται στη χορδή. Σε μια σύγχρονη νικελχάρπα υπάρχουν πάνω από 30 τέτοια πτερύγια. Κάθε ένα από αυτά πρέπει να λιμαριστεί με το χέρι ώστε να έχει το σωστό ύψος και γωνία, εξασφαλίζοντας ότι η νότα θα είναι καθαρή και σωστά κουρδισμένη.
3. Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΧΟΡΔΩΝ
Όπως αναφέραμε, οι 12 συμπαθητικές χορδές είναι αυτές που δίνουν στο όργανο την «ψυχή» του. Ωστόσο, η τοποθέτησή τους αποτελεί έναν κατασκευαστικό άθλο.
Η Πίεση του Καβαλάρη: Ο καβαλάρης (bridge) της νικελχάρπας πρέπει να υποστηρίζει έως και 16 χορδές συνολικά. Αυτό ασκεί τεράστια πίεση στο καπάκι του οργάνου (περίπου 40-50 κιλά). Ο κατασκευαστής πρέπει να ενισχύσει το εσωτερικό του σώματος με ειδικές αντηρίδες (bracing) ώστε να μην καταρρεύσει, χωρίς όμως να πνίξει τις δονήσεις του ξύλου.
Ο Συντονισμός: Οι συμπαθητικές χορδές περνούν μέσα από μικρές τρύπες στον καβαλάρη, κάτω από τις κύριες χορδές. Το κούρδισμά τους είναι μια χρονοβόρα διαδικασία. Αν έστω και μία χορδή δεν είναι σωστά κουρδισμένη, η αντήχηση θα είναι "βρώμικη". Όταν όμως είναι όλες συντονισμένες, το όργανο φαίνεται να τραγουδά από μόνο του, δημιουργώντας ένα πλούσιο αρμονικό φάσμα που θυμίζει εκκλησιαστικό όργανο.
4. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΛΟΥΣΤΡΟΥ (FINISH)
Η επιλογή του βερνικιού δεν είναι μόνο αισθητική. Ένα βαρύ, βιομηχανικό βερνίκι θα "φυλακίσει" τον ήχο. Οι παραδοσιακοί κατασκευαστές χρησιμοποιούν γυαλόλακα (shellac) ή βερνίκια με βάση το λάδι και τη ρητίνη, τα οποία εφαρμόζονται σε πολλές λεπτές στρώσεις. Αυτό επιτρέπει στο ξύλο να "αναπνέει" και να ωριμάζει ηχητικά με την πάροδο των χρόνων. Όσο περισσότερο παίζεται μια νικελχάρπα, τόσο καλύτερη γίνεται, καθώς οι ίνες του ξύλου συνηθίζουν στις δονήσεις.
ΜΕΡΟΣ 3: ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ
Η Nyckelharpa απαιτεί από τον μουσικό μια ιδιαίτερη σχέση φροντίδας. Λόγω του μεγάλου αριθμού των χορδών και της ξύλινης κατασκευής, το όργανο είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στις αλλαγές της θερμοκρασίας και της υγρασίας.
Το Τελετουργικό του Κουρδίσματος: Ένας μουσικός μπορεί να χρειαστεί 15-20 λεπτά μόνο για να κουρδίσει το όργανο πριν από μια συναυλία. Είναι μια στιγμή αυτοσυγκέντρωσης, όπου ο παίκτης "ακούει" την κατάσταση του ξύλου.
Η Εργονομία: Σε αντίθεση με το βιολί που τοποθετείται κάτω από το πηγούνι, η νικελχάρπα κρέμεται από έναν ιμάντα γύρω από τον λαιμό και στηρίζεται στο στήθος. Το δεξί χέρι χειρίζεται ένα κοντό, στιβαρό δοξάρι, ενώ το αριστερό κινείται οριζόντια πάνω στα πλήκτρα. Αυτή η στάση επιτρέπει στον μουσικό να παίζει για ώρες στα πανηγύρια χωρίς να κουράζεται, μια κληρονομιά από την εποχή που οι Spelmans έπρεπε να κρατούν τον χορό ζωντανό μέχρι την αυγή.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ
Η Nyckelharpa είναι η απόδειξη ότι η τεχνολογία δεν χρειάζεται πάντα ηλεκτρισμό για να είναι προηγμένη. Είναι μια "ξύλινη υπολογιστική μηχανή" ήχων, όπου κάθε πλήκτρο, κάθε πτερύγιο και κάθε συμπαθητική χορδή συνεργάζονται για να παράγουν έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα γήινος και θεϊκός.Ακολουθεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της εκτενούς ανάλυσης για το NYCKELHARPA, εστιάζοντας στην κοινωνική του διάσταση, την παγκόσμια αναγέννηση και τη θέση του στον σύγχρονο πολιτισμό, ολοκληρώνοντας έτσι το αφιέρωμα των 3000 λέξεων.
ΜΕΡΟΣ 3: Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αν η κατασκευή της νικελχάρπας είναι το σώμα της και ο ήχος της η ψυχή της, τότε η κοινότητα των ανθρώπων που την περιβάλλει είναι η ανάσα της. Το όργανο αυτό κατάφερε κάτι μοναδικό: από ένα τοπικό εργαλείο των αγροτών της Uppland, μετατράπηκε σε έναν παγκόσμιο πρεσβευτή της σκανδιναβικής κουλτούρας.
1. Η ΝΙΚΕΛΧΑΡΠΑ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
Στη Σουηδία, η νικελχάρπα δεν είναι απλώς ένα όργανο· είναι ένα εθνικό σύμβολο. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η άφιξη του κλασικού βιολιού και αργότερα του ακορντεόν απείλησε να την εξαφανίσει, καθώς θεωρούνταν «πρωτόγονη» και δύσχρηστη. Ωστόσο, η σουηδική εθνική υπερηφάνεια και η ανάγκη για επιστροφή στις ρίζες οδήγησαν στη δημιουργία των Spelmanslag (ομάδων λαϊκών μουσικών).
Σήμερα, σε κάθε επίσημη γιορτή, από τους γάμους της βασιλικής οικογένειας μέχρι τα τοπικά πανηγύρια του Midsommar, η παρουσία της νικελχάρπας είναι επιβεβλημένη. Προσφέρει έναν ήχο που οι Σουηδοί αποκαλούν «vemod» – μια γλυκιά μελαγχολία που περιγράφει την ομορφιά της φύσης και την παροδικότητα της ζωής.
2. ΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ OSTERBYBRUK
Η μικρή πόλη Österbybruk στην Uppland θεωρείται η "Μέκκα" της νικελχάρπας. Εκεί, η παράδοση του Eric Sahlström συνεχίζεται μέσα από εξειδικευμένα σχολεία κατασκευής.
Η Μετάδοση της Γνώσης: Η κατασκευή δεν διδάσκεται μόνο μέσα από βιβλία, αλλά κυρίως μέσω της μαθητείας. Οι νέοι κατασκευαστές μαθαίνουν να "διαβάζουν" τα νερά του ξύλου, να ακούνε τον ήχο του χτυπώντας το καπάκι με τα δάχτυλα και να κατανοούν τις λεπτές ισορροπίες της πίεσης των χορδών.
Η Συλλογική Κατασκευή: Είναι σύνηθες στη Σουηδία να σχηματίζονται ομάδες όπου ερασιτέχνες, υπό την καθοδήγηση ενός μάστορα, κατασκευάζουν τη δική τους νικελχάρπα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, μια διαδικασία που ενισχύει τους κοινωνικούς δεσμούς και τη σύνδεση με την παράδοση.
3. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ "ΕΙΣΒΟΛΗ"
Τις τελευταίες δεκαετίες, η νικελχάρπα έσπασε τα σύνορα της Σκανδιναβίας. Μουσικοί από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Γαλλία και την Ιταλία έχουν γοητευτεί από τον πολυφωνικό της χαρακτήρα.
Στην Κινηματογραφική Μουσική: Λόγω του «αρχαϊκού» αλλά και «συμφωνικού» της ήχου, χρησιμοποιείται κατά κόρον σε ταινίες εποχής και φαντασίας. Όταν ένας συνθέτης θέλει να προκαλέσει μια αίσθηση μυστηρίου, δάσους ή αρχαίας σοφίας, η νικελχάρπα είναι η πρώτη του επιλογή.
Στη Σύγχρονη Rock και Metal: Συγκροτήματα όπως οι Wardruna ή οι Eluveitie έχουν εντάξει τη νικελχάρπα στον ήχο τους, συνδέοντας τα παραδοσιακά όργανα με την ενέργεια της σύγχρονης μουσικής. Αυτό βοήθησε ώστε το όργανο να γίνει δημοφιλές στις νεότερες γενιές, οι οποίες δεν το βλέπουν πλέον ως ένα έκθεμα μουσείου, αλλά ως ένα ζωντανό εργαλείο δημιουργίας.
4. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Παρά την αρχαία της καταγωγή, η νικελχάρπα συνεχίζει να εξελίσσεται.
Ηλεκτρικές Νικελχάρπες: Ήδη κατασκευάζονται ηλεκτρικά μοντέλα (solid body) που επιτρέπουν στους μουσικούς να πειραματίζονται με εφέ και μεγάλες εντάσεις χωρίς τα προβλήματα της ανάδρασης (feedback).
Νέα Υλικά: Αν και το ξύλο παραμένει ο βασιλιάς, ορισμένοι πειραματικοί κατασκευαστές δοκιμάζουν ανθρακονήματα (carbon fiber) για τα πλήκτρα ή το σώμα, αναζητώντας αντοχή σε ακραίες κλιματικές συνθήκες.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
Η Nyckelharpa είναι η απόδειξη ότι η αληθινή τέχνη δεν πεθαίνει ποτέ. Επιβίωσε από πανούκλες, πολέμους και την επέλαση της ψηφιακής μουσικής. Η κατασκευή της, με τις 300 ώρες χειρωνακτικής εργασίας, είναι μια επανάσταση ενάντια στην κουλτούρα του «έτοιμου» και του «εφήμερου».
Όταν κρατάς μια νικελχάρπα, κρατάς το δάσος της Σουηδίας, τα χέρια του τεχνίτη που τη σμίλεψε και τις φωνές των ανθρώπων που χόρευαν στο φως του ήλιου του μεσονυχτίου πριν από πεντακόσια χρόνια. Είναι ένα όργανο που απαιτεί ταπεινότητα για να το μάθεις και ευλάβεια για να το κατασκευάσεις. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται από τον απόηχο μιας συμπαθητικής χορδής, η νικελχάρπα θα συνεχίσει να διηγείται τις ιστορίες του Βορρά, γεφυρώνοντας το χθες με το αύριο μέσα από μια μοναδική, κρυστάλλινη μελωδία.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου