ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΟΥΤΙ

 

Η κατασκευή του τουρκικού ουτιού (Ud) αποτελεί μια από τις πιο λεπτές και απαιτητικές τέχνες της ανατολικής οργανοποιίας. Σε αντίθεση με το αραβικό ούτι, το τουρκικό διακρίνεται για τον ελαφρώς μικρότερο σκελετό του, το λαμπρό ηχόχρωμα και την εξαιρετικά χαμηλή απόσταση των χορδών από την ταστιέρα, γεγονός που απαιτεί μαθηματική ακρίβεια κατά τη συναρμολόγηση.

4. ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ (BURGULUK)

Η απότομη γωνία του κεφαλαριού είναι εμφανής. Αυτή η γεωμετρία εξασφαλίζει ότι οι χορδές πιέζονται σταθερά πάνω στον πάνω καβαλάρη (Nut), αποτρέποντας ανεπιθύμητους τριγμούς και εξασφαλίζοντας καθαρότητα στον ήχο.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΞΥΛΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ (SIRT)

Το σκάφος του ουτιού, που θυμίζει κομμένο αχλάδι, αποτελείται από λεπτές ξύλινες λωρίδες, τις «ντούγες». Στην τουρκική σχολή, η επιλογή του ξύλου για το σκάφος καθορίζει όχι μόνο την αισθητική αλλά και την ταχύτητα αντανάκλασης του ήχου. Τα συνηθέστερα υλικά είναι η καρυδιά, ο σφένδαμος, το παλίσανδρο και ο έβενος.

Η διαδικασία ξεκινά με την κοπή των λωρίδων σε πάχος περίπου 2,5 έως 3 χιλιοστών. Οι ντούγες θερμαίνονται σε ειδικά καλούπια για να πάρουν την κυρτή τους κλίση. Ο αριθμός των λωρίδων σε ένα