ΤΟ ΠΙΑΝΟ PLEYEL ΤΟΥ CHOPIN: Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ "ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗΣ" ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ

Ο Κατασκευαστής και ο Συνθέτης

Για τον Fryderyk Chopin, το πιάνο δεν ήταν ένα απλό εργαλείο εργασίας, αλλά μια προέκταση του

νευρικού του συστήματος. Αν και η εποχή του γνώριζε τη γέννηση των πανίσχυρων πιάνων Steinway και Erard, ο Chopin παρέμεινε πιστός στον Ignace Pleyel. Τα πιάνα Pleyel της δεκαετίας του 1830 και 1840 είχαν έναν ήχο αργυρό, κρυστάλλινο και, πάνω από όλα, μια εξαιρετικά ελαφριά μηχανική που επέτρεπε τις πιο ανεπαίσθητες αποχρώσεις (nuances).

«Όταν αισθάνομαι καλά και έχω τη δύναμη να βρω τον δικό μου ήχο, χρειάζομαι ένα πιάνο Pleyel», έλεγε ο ίδιος.

Το Τελευταίο Πιάνο (Αρ. Σειράς 13819)

Το πιο εμβληματικό Pleyel του Chopin είναι εκείνο που είχε στο διαμέρισμά του στο Παρίσι (Place d' Orléans) κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πρόκειται για ένα πιάνο με ξύλο τριανταφυλλιάς, του οποίου ο ήχος δεν είχε τη δύναμη να γεμίσει μια μεγάλη αίθουσα, αλλά ήταν ιδανικό για την οικειότητα των παρισινών σαλονιών. Μετά τον θάνατό του, το πιάνο αγοράστηκε από τη μαθήτριά του, Jane Stirling, και σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Chopin στη Βαρσοβία, αποτελώντας το «Ιερό Δισκοπότηρο» για κάθε πιανίστα που θέλει να κατανοήσει το αληθινό rubato του συνθέτη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1. Eigeldinger, J. J. (1986). Chopin: Pianist and Teacher as Seen by his Pupils. Cambridge University Press.

2. Kallberg, J. (1996). Chopin at the Boundaries: Sex, History, and Musical Genre.

3. Pleyel Archive Records (1830-1849). The Technical Specifications of Chopin’s Instruments.