REBEC (ΡΕΜΠΕΚ): Η ΟΞΕΙΑ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΗΧΟΣ

Το Ρεμπέκ είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έγχορδα του Μεσαίωνα, γνωστό για το μικρό του μέγεθος και τον ιδιαίτερα διαπεραστικό, σχεδόν "ρινικό" ήχο του. Ανήκει στην οικογένεια των τοξοτών εγχόρδων (παιζόταν με δοξάρι) και η τονική του οξύτητα το καθιστούσε ιδανικό για να ξεχωρίζει μέσα στη φασαρία των υπαίθριων αγορών ή στις πολυσύχναστες αίθουσες των αστών. Λόγω της έντασής του, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για τη συνοδεία χορών, καθώς η μελωδία του μπορούσε να οδηγήσει τα βήματα των χορευτών χωρίς να πνίγεται από τον ρυθμό των τυμπάνων.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Το Ρεμπέκ είναι ο άμεσος απόγονος του αραβικού Rebab, το οποίο εισήλθε στην Ευρώπη μέσω της Ισπανίας και της Σικελίας κατά τον 11ο αιώνα. Ενώ οι Τροβαδούροι προτιμούσαν τη βιέλα για τον πιο γλυκό και "ευγενή" ήχο της, οι Τροβέροι του Βορρά και οι αστικές συντεχνίες (Puy) υιοθέτησαν το Ρεμπέκ ως ένα όργανο πιο πρακτικό και ανθεκτικό. Με τον καιρό, το όργανο συνδέθηκε με τη λαϊκή διασκέδαση και τους περιπλανώμενους μουσικούς, μέχρι που η εξέλιξη της κατασκευής οργάνων οδήγησε στη δημιουργία του βιολιού, το οποίο τελικά το παραγκώνισε κατά την Αναγέννηση.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Το κύριο χαρακτηριστικό του Ρεμπέκ είναι ότι το σκάφος και το μπράτσο του είναι σκαλισμένα από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου (συνήθως σφένδαμο ή αχλαδιά), σε αντίθεση με τα μεταγενέστερα όργανα που αποτελούνται από πολλά κολλημένα μέρη.

• Σχήμα: Έχει σχήμα αχλαδιού ή "μισού αμυγδάλου".

• Χορδές: Διέθετε συνήθως τρεις χορδές από έντερο, κουρδισμένες σε πέμπτες.

• Καπάκι: Το επάνω μέρος (καπάκι) ήταν επίπεδο, κατασκευασμένο από μαλακό ξύλο (έλατο), με δύο οπές ήχου σε σχήμα "C" ή μισοφέγγαρου.

• Κράτημα: Λόγω του μικρού του μεγέθους, ο μουσικός το κρατούσε είτε στον ώμο, είτε στο στήθος, είτε ανάμεσα στα γόνατα αν ήταν μεγαλύτερο μοντέλο.