ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ

 

ΜΕΡΟΣ Α: ANDRES SEGOVIA ΚΑΙ DJANGO REINHARDT

Πριν η κιθάρα γίνει το "όπλο" της Rock, έπρεπε να κερδίσει τον σεβασμό ως όργανο υψηλής τέχνης και δεξιοτεχνίας. Δύο μορφές υπήρξαν καθοριστικές σε αυτό το στάδιο.

ANDRES SEGOVIA (1893–1987): Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

Ο ANDRES SEGOVIA είναι ο άνθρωπος που "έβγαλε την κιθάρα από τα ταβέρνες και την έβαλε στα μέγαρα". Πριν από αυτόν, η κιθάρα θεωρούνταν ένα όργανο για λαϊκή διασκέδαση. Ο Σεγκόβια, με την απαράμιλλη τεχνική του και το βάθος του ήχου του, απέδειξε ότι η κιθάρα μπορεί να ερμηνεύσει ΜΠΑΧ και ΣΟΠΕΝ με την ίδια άνεση που το κάνει ένα πιάνο ή ένα βιολί.

Δεν ήταν μόνο η εκτελεστική του δεινότητα· ο Σεγκόβια έπεισε τους μεγάλους συνθέτες της εποχής του να γράψουν έργα ειδικά για το όργανο, δημιουργώντας ένα τεράστιο ρεπερτόριο. Η κληρονομιά του είναι η ίδια η επιβίωση της κλασικής κιθάρας στον 20ό αιώνα.

DJANGO REINHARDT (1910–1953): Η ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΘΕΛΗΣΗ

Ο DJANGO REINHARDT είναι ίσως ο πιο επιδραστικός κιθαρίστας στην ιστορία της JAZZ. Το απίστευτο με τον Ντζάνγκο ήταν ότι, μετά από μια

πυρκαγιά, έχασε τη χρήση δύο δαχτύλων του αριστερού του χεριού. Παρόλα αυτά, επινόησε μια εντελώς νέα τεχνική παιξίματος, δημιουργώντας το στυλ GYPSY JAZZ. Με την ακουστική του κιθάρα (τύπου Selmer), έπαιζε με ταχύτητες και φρασεολογία που ακόμα και σήμερα αφήνουν άφωνους τους σύγχρονους βιρτουόζους.

 ΜΕΡΟΣ Β: JIMI HENDRIX ΚΑΙ ERIC CLAPTON

Όταν ο ηλεκτρισμός συνάντησε το ταλέντο, γεννήθηκαν οι "Θεοί της Κιθάρας". Εδώ περνάμε στην εποχή που η κιθάρα έγινε το κέντρο του μουσικού σύμπαντος.

JIMI HENDRIX (1942–1970): Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ

Δεν υπάρχει λίστα "καλύτερων κιθαριστών" που να μην έχει στην κορυφή τον JIMI HENDRIX. Ο Χέντριξ δεν έπαιζε απλώς· "έκαιγε" την κιθάρα του (κάποιες φορές κυριολεκτικά). Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον ενισχυτή ως όργανο, μετατρέποντας το "feedback" και την παραμόρφωση σε μελωδία. Με τη STRATOCASTER του, δημιούργησε ηχοτοπία που κανείς δεν είχε φανταστεί, αναμειγνύοντας τα BLUES με την ψυχεδέλεια.

ERIC CLAPTON: Ο "SLOWHAND"

Αν ο Χέντριξ ήταν η φωτιά, ο ERIC CLAPTON ήταν το συναίσθημα και η ακρίβεια. Με το συγκρότημα των CREAM και αργότερα στη σόλο καριέρα του, ο Κλάπτον επαναπροσδιόρισε τον ρόλο του "Guitar Hero". Η ικανότητά του να κάνει την κιθάρα να κλαίει (όπως στο εμβληματικό While My Guitar Gently Weeps) τον κατέστησε το πρότυπο για κάθε νέο κιθαρίστα που ήθελε να παίξει Blues-Rock.

ΜΕΡΟΣ Γ: EDDIE VAN HALEN ΚΑΙ PACO DE LUCIA

Στο τελευταίο μέρος, εξετάζουμε τους ανθρώπους που έσπασαν τα όρια της ταχύτητας και της έκφρασης, ο καθένας στο δικό του είδος.

EDDIE VAN HALEN (1955–2020): Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ

Ο EDDIE VAN HALEN έφερε την επανάσταση στα τέλη της δεκαετίας του '70. Εισήγαγε το TAPPING (το παίξιμο με τα δάχτυλα και των δύο χεριών πάνω στην ταστιέρα) και άλλαξε τον ήχο της Rock κιθάρας για πάντα. Η "Frankenstrat" του (μια κιθάρα που έφτιαξε μόνος του από κομμάτια) έγινε το σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς που ζητούσε περισσότερη ταχύτητα και περισσότερη ένταση.

PACO DE LUCIA (1947–2014): Ο ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ FLAMENCO

Δεν θα μπορούσε να κλείσει αυτό το αφιέρωμα χωρίς τον PACO DE LUCIA. Ο Πάκο πήρε το παραδοσιακό FLAMENCO και το έφερε σε επαφή με τη JAZZ και την κλασική μουσική. Η ταχύτητα του δεξιού του χεριού και η καινοτομία στις αρμονίες του τον έκαναν έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς που πέρασαν ποτέ από τον πλανήτη. Μαζί με τον AL DI MEOLA και τον JOHN MCLAUGHLIN, δημιούργησαν το θρυλικό "Guitar Trio", αποδεικνύοντας ότι τρεις κιθάρες μπορούν να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο γαλαξία ήχων.

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα, η σκυτάλη έχει περάσει σε νέους βιρτουόζους όπως ο GUTHRIE GOVAN, ο TOSIN ABASI και ο JOE BONAMASSA, οι οποίοι συνδυάζουν όλα τα παραπάνω στοιχεία με τη σύγχρονη τεχνολογία. Η κιθάρα συνεχίζει να είναι το πιο ζωντανό όργανο, γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα βρίσκει έναν νέο τρόπο να αγγίξει μια χορδή και να πει μια ιστορία.