Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Α: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΟΚ ΕΠΟΧΗ
Η ιστορία της κιθάρας δεν είναι μια ευθύγραμμη πορεία, αλλά ένα συναρπαστικό μωσαϊκό πολιτισμών, τεχνικών και αναγκών για έκφραση. Για να κατανοήσουμε το όργανο που κρατάμε σήμερα στα χέρια μας, πρέπει να ταξιδέψουμε χιλιάδες χρόνια πίσω, σε μια εποχή όπου οι χορδές φτιάχνονταν από έντερα ζώων και τα σώματα των οργάνων από καβούκια χελώνας ή σκαμμένο ξύλο. Η ετυμολογία της λέξης "κιθάρα"
μας οδηγεί απευθείας στην Αρχαία Ελλάδα και τη λέξη "κιθάρα", αν και το αρχαιοελληνικό όργανο ήταν περισσότερο συγγενικό με τη λύρα παρά με τη σημερινή μορφή της κιθάρας. Ωστόσο, η έννοια ενός οργάνου με χορδές που τεντώνονται πάνω από ένα ηχείο είναι πανανθρώπινη.
ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
Οι πρώτες ενδείξεις για όργανα που θυμίζουν την κιθάρα εντοπίζονται στη Μεσοποταμία και την Αρχαία Αίγυπτο. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει τοιχογραφίες που απεικονίζουν μουσικούς να κρατούν όργανα με μακρύ λαιμό και σώμα σε σχήμα αχλαδιού. Ένα από τα πιο σημαντικά προγονικά όργανα είναι το ΟΥΤΙ (Oud), το οποίο μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Μαυριτανούς κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Ιβηρικής Χερσονήσου. Το ούτι, με το βαθύ, καμπυλωτό του σώμα και την έλλειψη τάστων, αποτέλεσε τη βάση για
το ευρωπαϊκό λαούτο, το οποίο κυριάρχησε στη μουσική σκηνή για αιώνες. |
|
Παράλληλα με το λαούτο, στην Ισπανία άρχισε να αναπτύσσεται ένα όργανο με πιο επίπεδο σώμα και στενότερη μέση, η ΒΙΟΥΕΛΑ (Vihuela). Η Βιχουέλα ήταν το όργανο των ευγενών και των αριστοκρατών κατά τον 15ο και 16ο αιώνα. Είχε έξι διπλές χορδές και παιζόταν με τα δάχτυλα, προσφέροντας μια πολυφωνική πολυπλοκότητα που μπορούσε να ανταγωνιστεί το κλειδοκύμβαλο. Την ίδια περίοδο, η "λαϊκή" εκδοχή αυτού του οργάνου άρχισε να ονομάζεται GUITARRA LATINA. Αυτή η πρώιμη κιθάρα ήταν μικρότερη, είχε συνήθως τέσσερις διπλές χορδές και χρησιμοποιούνταν κυρίως για τη συνοδεία τραγουδιών και χορών στους δρόμους και τα πανηγύρια.
.jpeg)
Η ΜΠΑΡΟΚ ΚΙΘΑΡΑ: Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ
Καθώς περνάμε στον 17ο αιώνα, η κιθάρα αρχίζει να αποκτά τη δική της σαφή ταυτότητα, διαχωρίζοντας τη θέση της από το λαούτο και τη βιχουέλα. Η ΜΠΑΡΟΚ ΚΙΘΑΡΑ έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στη Γαλλία και την Ιταλία. Είχε πέντε ζεύγη χορδών (course) και ένα χαρακτηριστικό σχήμα "οκτώ", το οποίο επέτρεπε στον μουσικό να την κρατά με μεγαλύτερη άνεση στην αγκαλιά του.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της Μπαρόκ κιθάρας ήταν η διακόσμηση. Οι οπές αντήχησης (soundholes) συχνά καλύπτονταν από περίτεχνα σκαλιστά "ρόδακα" από περγαμηνή ή ξύλο, που έμοιαζαν με δαντέλα. Η μουσική αυτής της περιόδου άρχισε να γίνεται πιο απαιτητική. Δημιουργοί όπως ο ΓΚΑΣΠΑΡ ΣΑΝΘ στην Ισπανία έγραψαν πραγματείες για το όργανο, εισάγοντας τεχνικές όπως το "rasgueado" (τα γρήγορα χτυπήματα των δαχτύλων πάνω στις χορδές) και το "punteado" (το παίξιμο
.jpeg)
μεμονωμένων νοτών). Η κιθάρα δεν ήταν πια μόνο ένα όργανο για το λαό, αλλά άρχισε να εισέρχεται στα σαλόνια των βασιλιάδων, με τον Λουδοβίκο ΙΔ' της Γαλλίας να είναι ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της.
Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΤΗ ΧΟΡΔΗ
Προς το τέλος του 18ου αιώνα, συνέβη μια από τις σημαντικότερες αλλαγές στην ανατομία του οργάνου: η προσθήκη της έκτης χορδής και η εγκατάλειψη των διπλών χορδών υπέρ των μονών. Αυτή η εξέλιξη ήταν καθοριστική. Οι έξι μονές χορδές έκαναν το κούρδισμα πιο εύκολο και τον ήχο πιο καθαρό και ευκρινή. Η κιθάρα άρχισε να αποκτά τη δύναμη και την έκταση που χρειαζόταν για να σταθεί δίπλα στα όργανα της ορχήστρας.
Σε αυτή την κρίσιμη καμπή εμφανίζονται μορφές όπως ο ΦΕΡΝΤΙΝΑΝΤΟ ΚΑΡΟΥΛΛΙ και ο ΜΑΤΕΟ ΚΑΡΚΑΣΙ, οι οποίοι με τις μεθόδους τους έθεσαν τα θεμέλια για τη διδασκαλία του οργάνου που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα. Η κιθάρα άρχισε να αποκτά μεγαλύτερο σώμα για να παράγει περισσότερο όγκο, προετοιμάζοντας το έδαφος για τον 19ο αιώνα, όπου θα γνώριζε τη χρυσή της εποχή.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιστορία της κιθάρας σε αυτό το στάδιο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις κοινωνικές αλλαγές. Ενώ το λαούτο θεωρούνταν το όργανο της παλιάς τάξης πραγμάτων, η κιθάρα αντιπροσώπευε κάτι πιο άμεσο και προσβάσιμο. Ήταν το όργανο του ταξιδιώτη, του ποιητή και του εραστή. Η φορητότητά της την έκανε το ιδανικό μέσο για τη διάδοση των λαϊκών μελωδιών από περιοχή σε περιοχή. Στις αυλές της Ισπανίας, οι ήχοι της κιθάρας άρχισαν να αναμειγνύονται με τους ρυθμούς των τσιγγάνων, δημιουργώντας τους πρώτους σπόρους αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν Φλαμένκο.
Η περιγραφή της περιόδου αυτής δεν θα ήταν πλήρης αν δεν αναφέραμε την αισθητική των οργάνων. Το ξύλο που χρησιμοποιούνταν ήταν κυρίως έλατο για το καπάκι και σφένδαμος ή κερασιά για την πλάτη και τα πλαϊνά. Η βερνίκωση γινόταν με φυσικές ρητίνες, δίνοντας στο όργανο μια ζεστή, οργανική όψη. Κάθε κιθάρα ήταν ένα μοναδικό έργο τέχνης, φτιαγμένο στο χέρι, με λεπτομέρειες που μαρτυρούσαν την καταγωγή του μάστορα που την κατασκεύασε.Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος του αφιερώματος, εστιάζοντας στην περίοδο που η κιθάρα μεταμορφώθηκε από ένα όργανο συνοδείας στο κυρίαρχο σολιστικό μέσο που γνωρίζουμε σήμερα.
.jpeg)
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Β: Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ
Αν το πρώτο μέρος της ιστορίας μας αφορούσε την αναζήτηση της ταυτότητας, το δεύτερο μέρος αφορά την τελειοποίηση και την κυριαρχία. Βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, μια εποχή που η Ευρώπη δονείται από τον Ρομαντισμό. Η μουσική αναζητά περισσότερο συναίσθημα, μεγαλύτερες δυναμικές και όργανα που μπορούν να εκφράσουν την εσωτερικότητα της ανθρώπινης ψυχής. Σε αυτό το πλαίσιο, η κιθάρα θα βρει τον "σωτήρα" της και θα αποκτήσει τη μορφή που παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη μέχρι τις μέρες μας.
Ο ΑΝΤΟΝΙΟ ΝΤΕ ΤΟΡΡΕΣ: Ο STRADIVARIUS ΤΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ
Μέχρι τα μέσα του 1800, οι κιθάρες ήταν ακόμα σχετικά μικρές, με στενό σώμα και περιορισμένη ένταση ήχου. Αυτό άλλαξε ριζικά χάρη σε έναν Ισπανό οργανοποιό, τον ΑΝΤΟΝΙΟ ΝΤΕ ΤΟΡΡΕΣ. Ο Τόρρες είναι για την κιθάρα ό,τι ο Στραντιβάριους για το βιολί. Κατάλαβε ότι το κλειδί για τον ήχο δεν ήταν το βάθος του οργάνου, αλλά η επιφάνεια του καπακιού (το πάνω μέρος της κιθάρας) και ο τρόπος που αυτό δονείται.
Ο Τόρρες αύξησε τις διαστάσεις του σώματος, καθιστώντας το πιο πλατύ και καμπυλωτό. Η σημαντικότερη καινοτομία του όμως ήταν το "σύστημα βεντάλιας" (fan bracing) στο εσωτερικό του καπακιού. Τοποθέτησε ξύλινες ράβδους σε σχήμα βεντάλιας κάτω από τη γέφυρα, επιτρέποντας στο καπάκι να είναι πιο λεπτό και ελαφρύ, αλλά ταυτόχρονα αρκετά ισχυρό ώστε να αντέχει την τάση των χορδών. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ήχος με πρωτοφανή όγκο, πλούσια μπάσα και κρυστάλλινα πρίμα. Η "Κλασική Κιθάρα" είχε μόλις γεννηθεί.
ΟΙ ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΙ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ
Με ένα τόσο εξελιγμένο όργανο στα χέρια τους, οι μουσικοί της εποχής άρχισαν να ξεπερνούν τα όρια της τεχνικής. Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΟΡ, ο οποίος επονομάστηκε "ο Μπετόβεν της κιθάρας", απέδειξε ότι το όργανο μπορούσε να αποδώσει περίπλοκες συμφωνικές δομές. Ταυτόχρονα, ο ΝΤΙΟΝΥΣΙΟ ΑΓΟΥΑΔΟ εισήγαγε τη χρήση των νυχιών για το χτύπημα των χορδών, μια τεχνική που έδινε μεγαλύτερη λάμψη και ταχύτητα στον ήχο, πυροδοτώντας μια συζήτηση που κρατά μέχρι σήμερα στους κύκλους των κλασικών κιθαριστών.
Στην Ιταλία, ο ΜΑΟΥΡΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ μετέτρεψε την κιθάρα σε όργανο κοντσέρτου, παίζοντας ως σολίστ με συνοδεία ορχήστρας, κάτι που μέχρι τότε θεωρούνταν αδύνατο λόγω της χαμηλής έντασης του οργάνου. Η κιθάρα είχε πλέον κατακτήσει τις μεγάλες αίθουσες συναυλιών της Βιέννης, του Παρισιού και του Λονδίνου.
ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΤΑΡΕΓΚΑ: Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ
Προς το τέλος του 19ου αιώνα, εμφανίζεται μια μορφή που θα σφραγίσει τη μοίρα της κιθάρας: ο ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΤΑΡΕΓΚΑ. Ο Τάρεγκα δεν ήταν μόνο ένας εκπληκτικός εκτελεστής, αλλά και ο συνθέτης που χάρισε στην κιθάρα το "πρόσωπό" της. Έργα του όπως το Recuerdos de la Alhambra (Αναμνήσεις από την Αλάμπρα) εισήγαγαν την τεχνική του "τρέμολο", δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας διαρκούς μελωδίας που επιπλέει πάνω από μια συνοδεία.
Ο Τάρεγκα καθιέρωσε επίσης τη σύγχρονη στάση σώματος του κιθαρίστα, με τη χρήση του υποποδίου, επιτρέποντας τη μέγιστη ελευθερία κινήσεων στα χέρια. Οι μαθητές του και οι μεταγενέστεροι συνεχιστές του, με κορυφαίο τον ΑΝΤΡΕΣ ΣΕΓΚΟΒΙΑ, θα μετέφεραν αυτή την παράδοση στον 20ό αιώνα, κάνοντας την κιθάρα ένα παγκόσμιο φαινόμενο.
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ: ΟΙ ΑΤΣΑΛΙΝΕΣ ΧΟΡΔΕΣ
Ενώ στην Ευρώπη η κλασική κιθάρα έφτανε στο απόγειό της, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιστορία έπαιρνε μια διαφορετική τροπή. Η ανάγκη για ακόμη περισσότερη ένταση σε θορυβώδη περιβάλλοντα, όπως τα σαλούν και οι υπαίθριες γιορτές, οδήγησε στην αντικατάσταση των εντέρινων χορδών με ατσάλινες (steel strings).
Ο ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΜΑΡΤΙΝ (ιδρυτής της Martin Guitars) εισήγαγε το σύστημα "X-bracing", το οποίο ήταν απαραίτητο για να αντέξει το σώμα της κιθάρας τη μεγάλη πίεση των μεταλλικών χορδών. Αυτή η εξέλιξη γέννησε την ακουστική κιθάρα (Dreadnought), το όργανο που θα γινόταν η φωνή της Country, των Blues και αργότερα της Folk μουσικής. Η κιθάρα άρχισε να απομακρύνεται από την αμιγώς "λόγια" μουσική και να γίνεται το εργαλείο της κοινωνικής αλλαγής και της έκφρασης των καταπιεσμένων στρωμάτων.
Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ
Σε αυτή την περίοδο, η οργανοποιία φτάνει σε επίπεδα υψηλής τέχνης. Χρησιμοποιούνται πλέον ξύλα όπως ο παλίσανδρος Βραζιλίας για την πλάτη και τα πλαϊνά, που προσδίδουν σκοτεινό και βαθύ ηχόχρωμα. Οι ταστιέρες κατασκευάζονται από έβενο για αντοχή στη φθορά, και οι λεπτομέρειες από φίλντισι και ελεφαντόδοντο στις ροζέτες μαρτυρούν την πολυτέλεια που άρχισε να περιβάλλει το όργανο. Η κιθάρα δεν είναι πλέον ένα απλό αντικείμενο, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μαζί με τον μουσικό.
Η μετάβαση από τον 19ο στον 20ό αιώνα βρίσκει την κιθάρα σε μια διπλή υπόσταση: από τη μία η αριστοκρατική, πνευματική κλασική κιθάρα της Ευρώπης και από την άλλη η δυναμική, τραχιά ακουστική κιθάρα της Αμερικής. Και οι δύο όμως προετοίμαζαν το έδαφος για τη μεγαλύτερη επανάσταση που θα γνώριζε ποτέ η μουσική: τον ηλεκτρισμό.Συνεχίζουμε με το τρίτο και τελικό μέρος της ιστορικής αναδρομής, εκεί όπου ο ήχος της κιθάρας συνδέθηκε με το ρεύμα και άλλαξε τον ρου της σύγχρονης κουλτούρας.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Γ: Η ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ
Αν ο 19ος αιώνας έδωσε στην κιθάρα την ψυχή της, ο 20ός αιώνας της έδωσε τη φωνή που θα ακουγόταν μέχρι την άκρη του κόσμου. Η ανάγκη για ένταση δεν ήταν πλέον απλώς μια επιθυμία, αλλά μια βιολογική ανάγκη της μουσικής. Στις μεγάλες ορχήστρες της Jazz και των Big Bands της δεκαετίας του ’20 και του ’30, η ακουστική κιθάρα "πνιγόταν" από τα πνευστά και τα κρουστά. Η λύση ήρθε μέσα από τα εργαστήρια των φυσικών και την τόλμη των οργανοποιών: ο ηλεκτρισμός.
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ ΗΧΟΥ
Η πρώτη προσπάθεια ηλεκτρικής ενίσχυσης έγινε με την περιβόητη "Frying Pan" (Τηγάνι) της Rickenbacker το 1931, μια κιθάρα Lap Steel που χρησιμοποιούσε μαγνήτες για να μετατρέψει τη δόνηση των χορδών σε ηλεκτρικό σήμα. Όμως, η πραγματική επανάσταση για την κιθάρα που κρεμιέται στον ώμο ήρθε με τον ΛΙΟ ΦΕΝΤΕΡ και τον ΛΕΣ ΠΩΛ.
Ο Λίο Φέντερ, ένας άνθρωπος που δεν ήξερε καν να κουρδίζει κιθάρα, σχεδίασε την TELECASTER (αρχικά Broadcaster), την πρώτη ηλεκτρική κιθάρα μαζικής παραγωγής με συμπαγές σώμα (solid body). Η ιδέα ήταν απλή αλλά ιδιοφυής: αν το σώμα δεν είναι κούφιο, δεν υπάρχει ανάδραση (feedback) και ο ήχος μπορεί να ενισχυθεί επ' άπειρον. Λίγο αργότερα, το 1954, η STRATOCASTER ήρθε να αλλάξει τα πάντα με το εργονομικό της σχήμα και το σύστημα τρέμολο, προσφέροντας στους μουσικούς μια νέα παλέτα ήχων.
Την ίδια στιγμή, η εταιρεία Gibson, με τη βοήθεια του δεξιοτέχνη Λες Πωλ, παρουσίασε τη δική της εκδοχή. Η GIBSON LES PAUL, με το βαρύ σώμα από μαόνι και τους διπλούς μαγνήτες (humbuckers), προσέφερε έναν ζεστό, παχύ ήχο που θα γινόταν το θεμέλιο της Rock και της Blues-Rock.
Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '60 ΚΑΙ Ο ΧΕΝΤΡΙΞ
Αν η δεκαετία του '50 ήταν η γέννηση, η δεκαετία του '60 ήταν η έκρηξη. Η κιθάρα έγινε το σύμβολο της επανάστασης των νέων. Οι Beatles και οι Rolling Stones την έφεραν σε κάθε σπίτι, αλλά ήταν ο ΤΖΙΜΙ ΧΕΝΤΡΙΞ που την έκανε "ιερό" αντικείμενο. Ο Χέντριξ δεν έπαιζε απλώς κιθάρα· χρησιμοποιούσε την παραμόρφωση, το feedback και τα εφέ (όπως το wah-wah) ως μουσικά εργαλεία, αποδεικνύοντας ότι η ηλεκτρική κιθάρα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μπορεί να ουρλιάξει, να κλάψει ή να ψιθυρίσει.
Η τεχνική εξελίχθηκε ραγδαία. Από το "shredding" των δεκαετιών του '70 και '80 με βιρτουόζους όπως ο ΕΝΤΙ ΒΑΝ ΧΕΪΛΕΝ, ο οποίος εισήγαγε το "tapping" (χτύπημα των χορδών με τα δάχτυλα και των δύο χεριών πάνω στην ταστιέρα), μέχρι τους πειραματισμούς της Progressive και της Heavy Metal σκηνής, η κιθάρα παρέμενε το απόλυτο εργαλείο αυτοέκφρασης.
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ
Στις αρχές του 21ου αιώνα, η τεχνολογία έκανε ένα ακόμη άλμα. Η εμφάνιση του Digital Modeling επέτρεψε σε έναν κιθαρίστα να έχει μέσα σε ένα μικρό μηχάνημα ή ακόμα και σε ένα λογισμικό στον υπολογιστή του, τον ήχο από εκατοντάδες διαφορετικούς ενισχυτές και εφέ. Οι "έξυπνες" κιθάρες που κουρδίζονται μόνες τους και τα πολυεργαλεία παραγωγής άλλαξαν τον τρόπο που συνθέτουμε και ηχογραφούμε.
Ωστόσο, παρά την ψηφιακή κυριαρχία, παρατηρούμε μια εντυπωσιακή επιστροφή στις ρίζες. Η αγορά των "boutique" οργανοποιών ανθίζει, με μουσικούς να αναζητούν την ποιότητα του ξύλου, την παλιά μέθοδο βερνικώματος και τον οργανικό ήχο που μόνο ένα χειροποίητο όργανο μπορεί να προσφέρει. Η κιθάρα σήμερα είναι ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
Η ΚΙΘΑΡΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ
Σήμερα, η κιθάρα δεν είναι μόνο ένα μουσικό όργανο· είναι ένα σύμβολο ελευθερίας. Από τις παραλίες με τις ακουστικές κιθάρες γύρω από τη φωτιά, μέχρι τα τεράστια στάδια με τους τοίχους από ενισχυτές, η κιθάρα παραμένει το πιο "δημοκρατικό" όργανο. Είναι το πρώτο πράγμα που θα πιάσει ένας έφηβος για να εκφράσει την οργή ή τον έρωτά του και το τελευταίο που θα αφήσει ένας σολίστ μετά από δεκαετίες μελέτης.
Κλείνοντας αυτό το ιστορικό οδοιπορικό, βλέπουμε ότι η κιθάρα κατάφερε κάτι μοναδικό: να εξελίσσεται συνεχώς χωρίς να χάνει την ουσία της. Είτε είναι μια αρχαία βιχουέλα, μια κλασική Τόρρες, μια ηλεκτρική Stratocaster ή μια σύγχρονη headless κιθάρα, ο σκοπός παραμένει ο ίδιος: η μετατροπή της ανθρώπινης σκέψης σε ήχο μέσα από το άγγιγμα των χορδών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου