Στα απομονωμένα μοναστήρια του Θιβέτ και του Νεπάλ, ο ήχος που αναγγέλλει την έναρξη των ιερών τελετουργιών δεν είναι μελωδικός. Είναι ένας βαθύς, υπόκωφος βρυχηθμός που δονεί το έδαφος και το σώμα. Είναι ο ήχος του Dhungchen.
1.1 Η Φυσική και η Κατασκευή του Οργάνου
Το Dhungchen είναι μια μακριά, τηλεσκοπική σάλπιγγα, κατασκευασμένη συνήθως από ορείχαλκο ή χαλκό, και συχνά διακοσμημένη με πολύτιμα μέταλλα όπως ασήμι και χρυσό.
Το Μέγεθος: Το μήκος του μπορεί να κυμανθεί από 1,5 έως και πάνω από 4 μέτρα. Λόγω του τεράστιου μεγέθους του, το όργανο είναι πτυσσόμενο (τηλεσκοπικό) για να διευκολύνεται η μεταφορά του.
Η Διακόσμηση: Τα Dhungchen είναι συχνά σκαλισμένα με ιερά σύμβολα του Βουδισμού, δράκους και λωτούς. Οι ενώσεις των τηλεσκοπικών τμημάτων καλύπτονται από περίτεχνα δαχτυλίδια που ενισχύουν τη δομή του.
Η Στήριξη: Λόγω του βάρους και του μήκους του, όταν παίζεται σε εξωτερικούς χώρους, το μπροστινό μέρος της σάλπιγγας στηρίζεται είτε σε ειδικά ξύλινα βάθρα είτε στους ώμους άλλων μοναχών.
1.2 Η Ιεροτελεστία του Ήχου
Στον Θιβετιανό Βουδισμό, η μουσική δεν προορίζεται για την τέρψη της ακοής, αλλά λειτουργεί ως θυσία και ως εργαλείο διαλογισμού.
Η Μίμηση της Φύσης: Ο ήχος του Dhungchen έχει σχεδιαστεί για να μιμείται τον ήχο του ελέφαντα ή, πιο συχνά, τον ήχο της βροντής. Στην κοσμοθεωρία των Ιμαλαΐων, η βροντή είναι η φωνή του νόμου του Βούδα (Dharma) που ξυπνά τις συνειδήσεις.
Το Ζεύγος: Τα Dhungchen παίζονται σχεδόν πάντα σε ζευγάρια. Οι δύο μοναχοί συντονίζουν τις αναπνοές τους έτσι ώστε, όταν ο ένας παίρνει αέρα, ο άλλος να συνεχίζει να φυσά. Αυτό δημιουργεί έναν αδιάκοπο ήχο, ο οποίος συμβολίζει την αιώνια και συνεχή φύση της φώτισης.
Ο Εξορκισμός: Χρησιμοποιούνται κυρίως στις πρωινές και βραδινές προσευχές, καθώς και σε τελετές που έχουν ως στόχο τον εξαγνισμό του χώρου από κακόβουλα πνεύματα πριν την είσοδο των υψηλών θεοτήτων.
1.3 Η Μεταφυσική Σημασία
Για έναν μοναχό, το να φυσά στο Dhungchen είναι μια πράξη πνευματικής άσκησης. Η πίεση που απαιτείται για να παραχθεί ο χαμηλός αυτός ήχος (περίπου 2-3 οκτάβες κάτω από το μεσαίο Ντο) απαιτεί απόλυτο έλεγχο της αναπνοής και του νου. Πιστεύεται ότι οι δονήσεις που παράγει το όργανο δεν σταματούν στα αυτιά, αλλά διαπερνούν τα «τσάκρα» του σώματος, βοηθώντας τον πιστό να αποσπαστεί από τις γήινες σκέψεις.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ:
Ellingson, T. (1979). The Mandala of Sound: Concepts and Sound Structures in Tibetan Ritual Music. (Η βασική μελέτη για τη θιβετιανή τελετουργική μουσική).
Crossley-Holland, P. (1970). The Religious Music of Tibet. Ethnomusicology Journal.
Canzio, R. O. (1986). Tibetan Music: A Critical Study of the Tradition.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου