Τι κοινό μπορεί να έχει ένα καβούκι χελώνας, ένα καλάμι από τις όχθες ενός ποταμού, ένα κομμάτι κατεργασμένο δέρμα και το κέρας ενός ελαφιού; Για τους περισσότερους, είναι απλώς πρωτογενή υλικά της φύσης. Για το μουσικό σχήμα «ΛύρΑυλος», είναι τα υλικά συστατικά ενός θαύματος: της επιστροφής του αρχαιοελληνικού ήχου στο σήμερα.
Όταν σκεφτόμαστε την αρχαιότητα, το μυαλό πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στο λευκό μάρμαρο των γλυπτών και των ναών. Ξεχνάμε όμως ότι αυτός ο κόσμος ήταν γεμάτος χρώματα, ποιητικό λόγο και, πάνω απ' όλα, μουσική. Η μουσική συνόδευε κάθε έκφανση της ζωής, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το θέατρο, μέχρι τις καθημερινές εργασίες και τα συμπόσια. Πώς ηχούσε όμως αυτή η πραγματικότητα;
Η απάντηση δεν βρίσκεται κλειδωμένη σε σκονισμένα χειρόγραφα, αλλά στα χέρια του Παναγιώτη Στέφου και των συνεργατών του. Με μια υπομονετική, σχεδόν ιερατική έρευνα δεκαετιών, ο ΛύρΑυλος κατάφερε να φέρει τα αρχαία όργανα έξω από τις προθήκες των μουσείων. Ανακατασκευάζοντας με απόλυτη ακρίβεια τη φόρμιγγα, τη βάρβιτο, την πανδούρα και τον δίαυλο, ξαναέδωσαν φωνή σε όργανα που είχαν σιωπήσει για χιλιετίες.
Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας δεν είναι μια στείρα ακαδημαϊκή αναπαράσταση. Όταν οι χορδές της λύρας δονούνται και ο αυλός βγάζει τον πρώτο του ήχο, η αίσθηση είναι συγκλονιστική. Ο ήχος είναι γήινος, πρωτόγονος και ταυτόχρονα απίστευτα εκλεπτυσμένος. Δεν έχει την ένταση ή την ηλεκτρική παραμόρφωση της εποχής μας, αλλά διαθέτει μια εσωτερική δύναμη που μαγνητίζει την προσοχή από το πρώτο δευτερόλεπτο.
Το σπουδαιότερο επίτευγμα του ΛύρΑυλου είναι ότι μας βοηθά να αναγνωρίσουμε τα ίχνη μας. Καθώς ακούς τα διασωθέντα αρχαία σπαράγματα —όπως τον Επιτάφιο του Σείκιλου— συνειδητοποιείς με δέος ότι οι ίδιοι δρόμοι, οι ίδιοι μουσικοί τρόποι και οι ίδιες αναπνοές επιβίωσαν μέσα στους αιώνες, μεταμορφώθηκαν και έφτασαν μέχρι το δημοτικό μας τραγούδι, τα μοιρολόγια της Μάνης ή τους σκοπούς της Ηπείρου.
Το έργο του σχήματος είναι μια υπενθύμιση ότι η πολιτιστική μας κληρονομιά δεν είναι ένα στατικό μνημείο που απλώς θαυμάζουμε από μακριά. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει να αναπνέει, αρκεί να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να του δώσουν ξανά πνοή
https://www.lyravlos.gr/
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου