"THE NUMBER ONE" (Ή "FIRST WIFE") ΤΟΥ STEVIE RAY VAUGHAN

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ

Το 1974, ένας νεαρός και άσημος τότε μουσικός, ο STEVIE RAY VAUGHAN, μπήκε στο κατάστημα οργάνων "Ray Hennig’s Heart of Texas Music" στο Όστιν. Εκεί, το μάτι του έπεσε πάνω σε μια μεταχειρισμένη Fender Stratocaster του 1963, η οποία ήταν σε κακή κατάσταση. Το φινίρισμα "Sunburst" είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τη χρήση, και το σώμα της ήταν γεμάτο χτυπήματα. Όμως, μόλις την έπιασε στα χέρια του, ένιωσε κάτι που δεν είχε νιώσει με καμία άλλη κιθάρα. Την αντάλλαξε με μια άλλη Stratocaster που είχε τότε, και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια από τις πιο θρυλικές σχέσεις στην ιστορία της ροκ.

Ο Stevie την ονόμασε "NUMBER ONE", αλλά συχνά αναφερόταν σε αυτήν ως την "ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟ" (FIRST WIFE). Αυτή η κιθάρα δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο· ήταν η φωνή του. Με αυτήν ηχογράφησε όλα τα μεγάλα του άλμπουμ, από το "Texas Flood" μέχρι το "In Step", και με αυτήν έδωσε τις πιο ιστορικές του συναυλίες. Ο ήχος της ήταν μοναδικός: βαρύς, «βρώμικος» και ταυτόχρονα κρυστάλλινος, ένας ήχος που καθόρισε το σύγχρονο blues-rock.

ΕΝΑ ΥΒΡΙΔΙΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Η "Number One" δεν ήταν μια τυπική Fender παραγωγής. Ήταν ένα «υβρίδιο» που αντανακλούσε την ανάγκη του Stevie για δύναμη και ένταση. Αν και το σώμα ήταν του 1963, οι μαγνήτες της (pickups) ήταν του 1959, κάτι που της έδινε έναν πιο ζεστό και vintage χαρακτήρα. Ο Stevie, όντας αριστερόχειρας που έπαιζε δεξιόχειρη κιθάρα (επηρεασμένος από το είδωλό του, τον Jimi Hendrix), αντικατέστησε το κλασικό τρέμολο με ένα αριστερόχειρο μοντέλο. Αυτό του επέτρεπε να χρησιμοποιεί τον μοχλό με τον καρπό του, δημιουργώντας εκείνο το χαρακτηριστικό, έντονο βιμπράτο που έγινε το σήμα κατατεθέν του.

Ο Stevie Ray Vaughan χρησιμοποιούσε εξαιρετικά χοντρές χορδές (συχνά 0.13), κάτι που απαιτούσε τεράστια δύναμη στα δάχτυλα. Η "Number One" ήταν η μόνη κιθάρα που άντεχε αυτή την πίεση και απέδιδε εκείνον τον ογκώδη ήχο που γέμιζε τα στάδια. Η φθορά στο ξύλο ήταν τόσο έντονη που συχνά έπρεπε να επισκευάζεται η ταστιέρα, αλλά ο Stevie αρνιόταν να αλλάξει το σώμα της, πιστεύοντας ότι η ψυχή του οργάνου βρισκόταν σε αυτό το ταλαιπωρημένο κομμάτι ξύλου.Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος για την «Πρώτη Σύζυγο» του Stevie Ray Vaughan, την κιθάρα που υπέφερε μαζί του αλλά χάρισε στην ανθρωπότητα μερικές από τις πιο παθιασμένες νότες των blues.

---

"THE NUMBER ONE" (Ή "FIRST WIFE") ΤΟΥ STEVIE RAY VAUGHAN

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ

Η "NUMBER ONE" δεν ήταν μια κιθάρα που την πρόσεχαν σε βιτρίνες· ήταν ένας «πολεμιστής» της σκηνής. Ο τρόπος που έπαιζε ο Stevie ήταν σωματικός και βίαιος. Χτυπούσε τις χορδές με τέτοια δύναμη που το ξύλο γύρω από τους μαγνήτες άρχισε να υποχωρεί. Η φθορά στο φινίρισμα δεν ήταν αποτέλεσμα τεχνητής παλαίωσης, αλλά των χιλιάδων ωρών ιδρώτα, τριβής και έντασης. Ο Stevie Ray Vaughan συχνά ανέβαινε πάνω στην κιθάρα του κατά τη διάρκεια των σόλο του ή την έσυρε στο πάτωμα, δημιουργώντας έναν ηχητικό χαμό που μόνο αυτό το συγκεκριμένο όργανο μπορούσε να διαχειριστεί.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της εμφάνισής της ήταν τα μεγάλα αυτοκόλλητα γράμματα "SRV" στο μαύρο προστατευτικό (pickguard) και το ανάποδο τρέμολο που είχε τοποθετήσει ο ίδιος. Αυτό το ανάποδο τρέμολο, πέρα από τον ήχο, έγινε η αιτία για πολλές επισκευές, καθώς η γωνία των χορδών προκαλούσε συχνά σπασίματα. Ο πιστός του τεχνικός, RENE MARTINEZ, θυμάται ότι η Number One χρειαζόταν συνεχή φροντίδα: άλλαζε τα τάστα σχεδόν κάθε χρόνο, καθώς ο Stevie τα «έλιωνε» με τα συνεχή και βαθιά του bends.

ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΚΑΙ Η «ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ»

Η σχέση του Stevie με τη Number One πέρασε μια μεγάλη δοκιμασία το 1990, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του. Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Garden State Arts Center, ένα κομμάτι του σκηνικού έπεσε πάνω στις κιθάρες του Stevie. Το μανίκι της Number One έσπασε σε τρία κομμάτια. Ο Stevie έπαθε σοκ· ένιωσε σαν να έχασε ένα μέλος του σώματός του.

Ο Rene Martinez αναγκάστηκε να κάνει μια «μεταμόσχευση»: πήρε το μανίκι από μια άλλη αγαπημένη κιθάρα του Stevie, τη "RED", και το τοποθέτησε στο ταλαιπωρημένο σώμα της Number One. Αν και ο Stevie στην αρχή ήταν διστακτικός, μόλις την άκουσε, κατάλαβε ότι η μαγεία ήταν ακόμα εκεί. Το σώμα του 1963 και οι μαγνήτες του 1959 ήταν η καρδιά που δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπά.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ALPINE VALLEY

Η 27η Αυγούστου 1990 έμελλε να είναι η τελευταία φορά που η Number One θα ακουγόταν στα χέρια του κατόχου της. Μετά από μια θρυλική εμφάνιση στο Alpine Valley του Wisconsin, όπου ο Stevie έπαιξε μαζί με τον Eric Clapton και τον Buddy Guy, επιβιβάστηκε σε ένα ελικόπτερο που λίγο αργότερα συνετρίβη μέσα στην ομίχλη. Η Number One δεν ήταν μαζί του στο ελικόπτερο· βρισκόταν ασφαλής μέσα στο φορτηγό της περιοδείας. Όταν ο Martinez άνοιξε τη θήκη την επόμενη μέρα, η σιωπή της κιθάρας ήταν ο πιο δυνατός θρήνος για τον χαμό του Stevie.ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΚΑΙ Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Μετά τον τραγικό θάνατο του Stevie Ray Vaughan, η "NUMBER ONE" αποσύρθηκε από τη σκηνή, περνώντας στη σφαίρα του θρύλου. Για χρόνια, η τύχη της παρέμενε ένα θέμα συζήτησης μεταξύ των θαυμαστών, μέχρι που ο αδελφός του Stevie, ο επίσης σπουδαίος μουσικός JIMMIE VAUGHAN, ανέλαβε τη φύλαξή της. Η κιθάρα δεν πουλήθηκε, δεν δημοπρατήθηκε και δεν αφέθηκε να ξεχαστεί. Παρέμεινε ένα ιερό κειμήλιο της οικογένειας, μια υλική υπενθύμιση της φωτιάς που έκαιγε μέσα στον Stevie.

ΕΝΑ ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΕΚΘΕΜΑ ΠΟΥ "ΑΝΑΠΝΕΕΙ"

Σήμερα, η "Number One" εκτίθεται κατά διαστήματα σε μεγάλα μουσεία, όπως το ROCK AND ROLL HALL OF FAME και το ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ GRAMMY. Όταν το κοινό την αντικρίζει, η αντίδραση είναι πάντα η ίδια: δέος. Η θέα της ταλαιπωρημένης Stratocaster, με το ξύλο να φαίνεται γυμνό στα σημεία που ακουμπούσε το χέρι του Stevie, διηγείται την ιστορία μιας ολόκληρης ζωής αφιερωμένης στα blues. Δεν είναι απλώς ένα όργανο· είναι ένα «γλυπτό» που σμιλεύτηκε από τον ιδρώτα, την ένταση και το πάθος.

Η Fender, τιμώντας την κληρονομιά του, δημιούργησε μια σειρά από πιστά αντίγραφα (Signature Models), προσπαθώντας να αναπαράγει κάθε λεπτομέρεια, από τους ειδικούς μαγνήτες μέχρι το ανάποδο τρέμολο. Ωστόσο, όπως λένε όσοι είχαν την τύχη να ακούσουν την αυθεντική από κοντά, ο ήχος της "Number One" ήταν αμίμητος, γιατί ήταν το αποτέλεσμα της χημείας ανάμεσα στο συγκεκριμένο ξύλο και τα δάχτυλα ενός ανθρώπου που έπαιζε σαν να μην υπήρχε αύριο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η ΗΧΩ ΤΟΥ ΤΕΞΑΣ

Η "Number One" παραμένει η πιο αναγνωρίσιμη Stratocaster στον κόσμο των blues. Μας θυμίζει ότι στην οργανοποιία, η τελειότητα δεν βρίσκεται πάντα στο αστραφτερό βερνίκι ή στην αψεγάδιαστη εμφάνιση. Μερικές φορές, η τελειότητα κρύβεται σε μια παλιά, χτυπημένη κιθάρα που βρέθηκε σε ένα παλαιοπωλείο και περίμενε τον κατάλληλο άνθρωπο για να της δώσει φωνή.

Ο Stevie Ray Vaughan και η "First Wife" του άλλαξαν την ιστορία της μουσικής, αποδεικνύοντας ότι όταν ένας καλλιτέχνης βρει το «έτερον ήμισυ» σε ένα όργανο, ο ήχος που παράγεται μπορεί να νικήσει ακόμα και τον θάνατο.

---

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΠΗΓΕΣ

Για την τεκμηρίωση της έρευνας σχετικά με την "Number One":

• HOPKINS, CRAIG (2010). Stevie Ray Vaughan - Day by Day, Night after Night. Backbeat Books.

• GUITAR PLAYER MAGAZINE. Archive: Rene Martinez on Maintaining Stevie Ray Vaughan’s Guitars.

• FENDER CUSTOM SHOP. The Story of the SRV Number One Stratocaster.

• WHEELER, TOM (2004). The Stratocaster Chronicles: Celebrating 50 Years of the Fender Strat. Hal Leonard.

• JIMMIE VAUGHAN. Interviews on the preservation of Stevie's musical estate.