ΙΡΛΑΝΔΙΑ: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΝΟΤΕΣ ΣΜΙΛΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΒΡΑΧΟ

Στην άκρη της Ευρώπης, εκεί που ο Ατλαντικός ορμά με μανία πάνω στα βράχια του Moher, γεννήθηκε μια μουσική που δεν γνωρίζει φραγμούς. Η ιρλανδική παράδοση είναι ένας ατέρμονος χορός ανάμεσα στη χαρά και τη μελαγχολία. Όταν το βιολί συναντά τη γκάιντα uilleann, ο χρόνος σταματά. Δεν πρόκειται για απλές μελωδίες, αλλά για τον απόηχο αρχαίων θρύλων, για τον ψίθυρο των ξωτικών (sidhe) και τον πόνο των ανθρώπων που έμαθαν να τραγουδούν για να μην λυγίσουν. Οι χορευτές, με το σώμα στητό και τα πόδια να αψηφούν τη βαρύτητα, γίνονται ένα με τον ρυθμό του bodhrán, μετατρέποντας κάθε χτύπο σε δήλωση ελευθερίας. Στις σκοτεινές παμπ του Δουβλίνου και στα πέτρινα σπίτια του Galway, η μουσική είναι η κοινή γλώσσα. Είναι το "Craic", η ζωντάνια της στιγμής, και ταυτόχρονα ο σεβασμός στις ρίζες που κρατούν γερά. Η Ιρλανδία δεν ακούγεται απλώς· βιώνεται με κάθε κύτταρο, σαν μια δροσερή βροχή που σου καθαρίζει την ψυχή και σε καλεί να συρθείς στον χορό.