Το Περσικό Ταρ (Tar), είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα και απαιτητικά όργανα στην παγκόσμια οργανοποιία. Για έναν κατασκευαστή, το Ταρ αποτελεί την κορωνίδα της δεξιοτεχνίας, καθώς συνδυάζει τη γλυπτική σε μασίφ ξύλο με την ευαισθησία του δέρματος και την ακρίβεια της εντερικής ταστιέρας.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το Ταρ (που στα περσικά σημαίνει κυριολεκτικά "χορδή") είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς της κλασικής μουσικής του Ιράν και των περιοχών του Καυκάσου. Αυτό που το καθιστά μοναδικό στον κόσμο της οργανοποιίας είναι το διπλό ηχείο του σε σχήμα "8", το οποίο δεν κατασκευάζεται από δούγες όπως το ούτι, αλλά σκάβεται εξ ολοκλήρου σε μασίφ ξύλο μουριάς. Αντί για ξύλινο καπάκι, το Ταρ χρησιμοποιεί μια εξαιρετικά λεπτή μεμβράνη από δέρμα εμβρύου αμνού, δίνοντάς του έναν ήχο που συνδυάζει την κρουστή αιχμηρότητα με τη μελωδική γλυκύτητα.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ
Σύμφωνα με το σύστημα Hornbostel-Sachs, το Ταρ ταξινομείται στα Χορδόφωνα, υποκατηγορία Λαούτα με μακρύ λαιμό (Long-neck lutes). Λόγω της χρήσης δέρματος ως ηχείο, παρουσιάζει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με τα μεμβρανόφωνα, αν και η παραγωγή του ήχου βασίζεται αποκλειστικά στην ταλάντωση των χορδών.
Η ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ (ΚΑΣΕ)
Η κατασκευή του Ταρ ξεκινά από έναν μεγάλο κορμό μουριάς (Mulberry). Ο οργανοποιός δεν συναρμολογεί, αλλά "αποκαλύπτει" το όργανο μέσα από το ξύλο.
Το Διπλό Ηχείο: Το σώμα αποτελείται από δύο κοιλότητες: τη μεγάλη (Kasheh) και τη μικρή (Panjeh). Η γεωμετρία τους πρέπει να είναι απόλυτα συμμετρική. Ο διαχωρισμός αυτός λειτουργεί ως ένα φυσικό φίλτρο συχνοτήτων, όπου η μικρή κοιλότητα ενισχύει τα πρίμα και η μεγάλη τα μπάσα.
Το Σκάψιμο: Το ξύλο σκάβεται μέχρι τα τοιχώματα να φτάσουν σε πάχος 3-5 χιλιοστών. Αυτή είναι μια επικίνδυνη διαδικασία, καθώς μια λάθος κίνηση με το σκαρπέλο μπορεί να καταστρέψει μήνες εργασίας. Το ξύλο της μουριάς επιλέγεται γιατί είναι ανθεκτικό αλλά ταυτόχρονα έχει την ιδιότητα να "στεγνώνει" ηχητικά, προσφέροντας μεγάλη διαύγεια.
Η Παλαίωση: Μετά το αρχικό σκάψιμο, το σώμα πρέπει να μείνει να "ξεκουραστεί" για μεγάλο χρονικό διάστημα (συχνά χρόνια), ώστε να αποβάλει την υγρασία και να σταθεροποιηθεί το σχήμα του πριν το τελικό φινίρισμα.
Ο ΛΑΙΜΟΣ ΚΑΙ Η ΤΑΣΤΙΕΡΑ
Ο λαιμός του Ταρ είναι μακρύς και στιβαρός, συνήθως κατασκευασμένος από ξύλο καρυδιάς για μέγιστη αντοχή στις τάσεις.
Η Επένδυση με Οστό: Μια μοναδική λεπτομέρεια στην οργανοποιία του Ταρ είναι οι δύο λωρίδες από οστό καμήλας που τοποθετούνται κατά μήκος της ταστιέρας. Αυτό δεν γίνεται μόνο για λόγους αισθητικής, αλλά προσθέτει μάζα και σκληρότητα στον λαιμό, βελτιώνοντας το sustain του οργάνου.
Τα Τάστα (Pardeh): Το Ταρ χρησιμοποιεί κινητά τάστα από έντερο ζώου, τυλιγμένα γύρω από τον λαιμό. Στην περσική μουσική, το Ταρ έχει συνήθως 22 έως 28 τάστα, τα οποία επιτρέπουν την απόδοση των τεταρτημορίων (microtones). Ο οργανοποιός πρέπει να γνωρίζει τη θεωρία των Maqam για να τοποθετήσει τα τάστα στις αρχικές τους θέσεις.
ΤΟ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟ ΚΑΠΑΚΙ (POOST)
Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο στάδιο της κατασκευής. Το δέρμα πρέπει να είναι εξαιρετικά λεπτό και καθαρό.
Η Προετοιμασία: Το δέρμα μουλιάζει σε νερό και τεντώνεται πάνω στο χείλος του ηχείου ενώ είναι ακόμα υγρό.
Η Κόλληση: Χρησιμοποιείται ειδική κόλλα και το δέρμα στερεώνεται περιμετρικά. Καθώς στεγνώνει, συστέλλεται και αποκτά μια απίστευτη τάση.
Η Επίδραση της Υγρασίας: Ο οργανοποιός πρέπει να προειδοποιήσει τον μουσικό ότι το Ταρ είναι "ζωντανός οργανισμός". Η παραμικρή αλλαγή στην υγρασία επηρεάζει την τάση του δέρματος και, συνεπώς, το ύψος του ήχου (pitch) και την ποιότητά του.
Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ (KHARAK)
Ο καβαλάρης του Ταρ δεν πατάει σε ξύλο, αλλά "επιπλέει" πάνω στο δέρμα της μεγάλης κοιλότητας. Είναι κατασκευασμένος από οστό καμήλας και έχει ένα ιδιαίτερο σχήμα με "πόδια" που κατανέμουν την πίεση ομοιόμορφα, ώστε να μην σκιστεί η μεμβράνη.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (ΤΜΗΜΑ 1)
ABBASI, M., "The Art of Tar Making", Tehran Cultural Publications, 1995.
DURING, J., "The Tar of Azerbaijan and Iran", Ethnomusicology Archive, 1988.
KHALEQI, R., "Manual for Construction of Traditional Persian Instruments", 1960.
Συνεχίζουμε με την τεχνική ανάλυση της ολοκλήρωσης του Περσικού Ταρ, εστιάζοντας στο κεφαλάρι, το σύστημα χορδίσματος και το φινίρισμα, στοιχεία που καθορίζουν τη λειτουργικότητα και την αισθητική αυτού του μοναδικού οργάνου.
ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ (PANJEH) ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ
Το κεφαλάρι του Ταρ είναι μια ξεχωριστή κατασκευαστική ενότητα που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή στη σύνδεση με τον λαιμό. Στο παραδοσιακό περσικό Ταρ, το κεφαλάρι είναι "ανοιχτού" τύπου και φιλοξενεί έξι κλειδιά.
Η Σύνδεση (Joint): Το κεφαλάρι ενώνεται με τον λαιμό με μια ενισχυμένη "μόρσα". Ο οργανοποιός πρέπει να διασφαλίσει ότι η ένωση αυτή είναι ακλόνητη, καθώς η τάση των έξι μεταλλικών χορδών ασκεί συνεχή πίεση. Συχνά χρησιμοποιούνται εσωτερικές ενισχύσεις από σκληρό ξύλο ή οστό για να αποφευχθεί η στρέβλωση.
Τα Κλειδιά (Sarsaz): Κατασκευάζονται παραδοσιακά από ξύλο καρυδιάς ή έβενο. Είναι κωνικά και η προσαρμογή τους στις τρύπες του κεφαλαριού γίνεται με εργαλεία ακριβείας (reamers). Μια ιδιαιτερότητα του Ταρ είναι ότι τα κλειδιά είναι τοποθετημένα ανά τρία σε κάθε πλευρά, αλλά η διάταξή τους πρέπει να επιτρέπει την εύκολη πρόσβαση στον μουσικό κατά τη διάρκεια του παιξίματος, χωρίς οι χορδές να μπερδεύονται μεταξύ τους.
Ο Πάνω Καβαλάρης (Sheytanak): Βρίσκεται στην αρχή της ταστιέρας και είναι κατασκευασμένος από οστό καμήλας. Διαθέτει έξι μικρές εγκοπές που καθοδηγούν τις χορδές προς τα κλειδιά. Το ύψος του είναι κρίσιμο: αν είναι πολύ ψηλό, το όργανο γίνεται "σκληρό" στα πρώτα τάστα· αν είναι χαμηλό, οι χορδές θα "βουίζουν".
ΟΙ ΧΟΡΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ
Το Ταρ διαθέτει έξι χορδές, οι οποίες είναι οργανωμένες σε τρία ζεύγη.
Τα Ζεύγη: 1. Το πρώτο ζεύγος (λευκές χορδές) είναι από χάλυβα. 2. Το δεύτερο ζεύγος (κίτρινες χορδές) είναι από ορείχαλκο (brass) ή μπρούντζο. 3. Το τρίτο ζεύγος αποτελείται από μια λεπτή χορδή χάλυβα και μια παχιά χορδή (μπάσο) από ορείχαλκο.
Η Τάση: Ο οργανοποιός υπολογίζει το μήκος της χορδής (scale length) συνήθως μεταξύ 66 και 69 εκ. Η επιλογή του πάχους (gauge) των χορδών είναι καθοριστική για να μην ασκηθεί υπερβολική πίεση στο δέρμα του ηχείου, η οποία θα μπορούσε να το βυθίσει ή να το σχίσει.
ΤΟ ΦΙΝΙΡΙΣΜΑ (ΛΟΥΣΤΡΑΡΙΣΜΑ)
Η αισθητική του Ταρ ολοκληρώνεται με το βερνίκωμα του ξύλινου σώματος και του λαιμού.
Γομαλάκα (Shellac): Είναι το μοναδικό υλικό που χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή οργανοποιία. Εφαρμόζεται με την τεχνική του "γαλλικού λουστραρίσματος" (French polish). Οι στρώσεις πρέπει να είναι εξαιρετικά λεπτές ώστε να μην "σφραγίσουν" τους πόρους του ξύλου της μουριάς, επιτρέποντάς του να συνεχίσει να "αναπνέει" και να ωριμάζει ηχητικά.
Η Προστασία του Δέρματος: Το δέρμα δεν βερνικώνεται ποτέ. Ορισμένοι οργανοποιοί εφαρμόζουν μια ελάχιστη ποσότητα φυσικής ρητίνης περιμετρικά στην ένωση του δέρματος με το ξύλο για να εξασφαλίσουν τη στεγανότητα της κόλλησης.
Το Χρώμα: Το φυσικό χρώμα της μουριάς είναι κίτρινο, αλλά με την έκθεση στο φως και τον χρόνο σκουραίνει σε ένα βαθύ καφέ-χρυσό. Ο οργανοποιός συχνά αφήνει το ξύλο να εκτεθεί στον ήλιο πριν το βερνίκωμα για να επιτύχει αυτή την επιθυμητή παλαίωση.
ΟΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ (VOICING)
Η πιο λεπτή εργασία είναι η ρύθμιση του καβαλάρη (Kharak) πάνω στο δέρμα.
Η Θέση: Η μετακίνηση του καβαλάρη κατά μόλις ένα χιλιοστό μπορεί να αλλάξει δραματικά την τονικότητα του οργάνου.
Η "Φωνή" του Ταρ: Ο οργανοποιός χτυπά τις χορδές και ακούει την απόκριση. Αν ο ήχος είναι πολύ "ξύλινος", ίσως το δέρμα χρειάζεται περισσότερο τέντωμα. Αν είναι πολύ "μεταλλικός", ίσως ο καβαλάρης χρειάζεται ελάχιστο πλάνισμα στη βάση του για να πατήσει καλύτερα.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (ΤΜΗΜΑ 2)
ZONIS, E., "Classical Persian Music: The Tar and its Construction", Harvard University Press, 1973.
MODARESSI, A., "Wood Science in Traditional Iranian Lutes", Journal of Musical Technology, 2015.
KHALEQI, R., "The History of Persian Music Instruments", Safi-Ali Shah, 1954.
ΠΕΡΣΙΚΟ ΚΑΙ ΑΖΕΡΙΚΟ ΤΑΡ: ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Για τον ανυποψίαστο παρατηρητή, το Ταρ φαίνεται ως ένα ενιαίο όργανο με το χαρακτηριστικό σχήμα "8". Ωστόσο, για τον έμπειρο οργανοποιό, το Περσικό Ταρ και το Ταρ του Αζερμπαϊτζάν αποτελούν δύο εντελώς διαφορετικές κατασκευαστικές προσεγγίσεις. Αν και μοιράζονται κοινή καταγωγή, η εξέλιξή τους ακολούθησε τις ανάγκες των αντίστοιχων μουσικών παραδόσεων: της εσωστρεφούς και μικροτονικής περσικής κλασικής μουσικής από τη μία, και της δυναμικής, δεξιοτεχνικής παράδοσης του Μουγκάμ (Mugham) του Αζερμπαϊτζάν από την άλλη. Η κατανόηση αυτών των διαφορών είναι κρίσιμη για τον τεχνίτη που καλείται να επισκευάσει ή να κατασκευάσει ένα από τα δύο.
ΔΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ
Η βασική διαφορά ξεκινά από τον τρόπο που το όργανο "κάθεται" στο σώμα του μουσικού και φτάνει μέχρι τον αριθμό των χορδών και το σχήμα του ηχείου.
1. ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ (KASEH)
Περσικό Ταρ: Το ηχείο είναι πιο "βαθύ" και η καμπυλότητα του σχήματος "8" είναι πιο έντονη. Η κατασκευή του απαιτεί μεγαλύτερο βάθος σκαψίματος στο ξύλο της μουριάς.
Αζέρικο Ταρ: Το σκάφος είναι ελαφρώς πιο ρηχό και πιο "πλατύ". Αυτό έγινε για να διευκολυνθεί ο τρόπος παιξίματος στο Αζερμπαϊτζάν, όπου το όργανο δεν κρατιέται στην αγκαλιά (όπως το Περσικό), αλλά ψηλά στο στήθος του μουσικού.
2. Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΧΟΡΔΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ
Εδώ εντοπίζεται η πιο εμφανής διαφορά για τον οργανοποιό:
Περσικό Ταρ: Διαθέτει 6 χορδές (τρία ζεύγη). Το κεφαλάρι είναι απλό, με παραδοσιακά ξύλινα κλειδιά.
Αζέρικο Ταρ: Διαθέτει 11 χορδές. Πέρα από τις κύριες χορδές, έχουν προστεθεί βοηθητικές χορδές (resonance strings) που δίνουν μεγαλύτερο όγκο και αρμονικό πλούτο. Αυτό απαιτεί ένα πολύ πιο περίπλοκο κεφαλάρι και διαφορετική στατική μελέτη για την αντοχή του λαιμού στις αυξημένες πιέσεις.
3. ΤΑ ΤΑΣΤΑ ΚΑΙ Η ΤΑΣΤΙΕΡΑ
Περσικό Ταρ: Χρησιμοποιεί 22 έως 28 κινητά τάστα από έντερο. Η διάταξή τους επιτρέπει την εκτέλεση των "κορόν" και "σέρι" (περσικά τεταρτημόρια).
Αζέρικο Ταρ: Τα τάστα είναι συνήθως 22 και η τοποθέτησή τους ακολουθεί συχνά ένα σύστημα που πλησιάζει περισσότερο το συγκερασμένο δυτικό σύστημα, αν και διατηρεί τις ιδιαιτερότητες του Μουγκάμ. Η ταστιέρα στο αζέρικο μοντέλο είναι συχνά πιο πλατιά για να χωρέσει τις επιπλέον χορδές.
ΗΧΗΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ
Οι διαφορές στην κατασκευή οδηγούν σε δύο διακριτά ηχοχρώματα:
Το Περσικό Ταρ έχει ήχο πιο "σκοτεινό", μεστό και εσωτερικό. Η χρήση του δέρματος εμβρύου αμνού σε συνδυασμό με το βαθύ σκάφος ευνοεί τις μεσαίες και χαμηλές συχνότητες.
Το Αζέρικο Ταρ έχει ήχο πολύ πιο λαμπερό, μεταλλικό και δυνατό. Η μεγάλη τάση των 11 χορδών και το πιο ρηχό σκάφος το καθιστούν ιδανικό για γρήγορα σολιστικά περάσματα που πρέπει να ακούγονται καθαρά πάνω από μια ορχήστρα.
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ
Χαρακτηριστικό Περσικό Ταρ Αζέρικο Ταρ Αριθμός Χορδών 6 (3 ζεύγη) 11 (κύριες & συμπαθητικές) Τρόπος Κρατήματος Στα πόδια (αγκαλιά) Στο στήθος Υλικό Τάστων Έντερο (κινητά) Έντερο ή Νάιλον Βάθος Σκάφους Μεγάλο (βαθύ σκάψιμο) Μικρό (ρηχό σκάψιμο) Κλειδιά Παραδοσιακά ξύλινα Συχνά μηχανικά ή βελτιωμένα ξύλινα ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΟΠΟΙΟ
Για εμάς τους κατασκευαστές, η επιλογή μεταξύ των δύο εξαρτάται από το ρεπερτόριο του μουσικού. Το Περσικό Ταρ απαιτεί μια πιο "γλυπτική" προσέγγιση στο ξύλο, ενώ το Αζέρικο Ταρ απαιτεί μια πιο "μηχανική" προσέγγιση λόγω της πολυπλοκότητας των χορδών. Και τα δύο όμως παραμένουν αριστουργήματα της ανατολικής οργανοποιίας που απαιτούν σεβασμό στα υλικά και ακρίβεια χιλιοστού.Συνεχίζουμε με το τεχνικό μέρος των μετρήσεων και της ευθυγράμμισης για το Περσικό Ταρ, στοιχεία που αποτελούν το "ευαγγέλιο" για κάθε οργανοποιό που κατασκευάζει αυτό το απαιτητικό όργανο.
ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΤΟΥ ΤΑΡ
Για να βγει ένα Ταρ με σωστό "πάτημα" και καθαρό ήχο, ο οργανοποιός πρέπει να ακολουθήσει μια αυστηρή γεωμετρία. Οι μετρήσεις που ακολουθούν είναι οι πρότυπες που χρησιμοποιούνται στα εργαστήρια της Τεχεράνης.
1. ΤΟ ΜΗΚΟΣ ΚΑΙ Η ΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΛΑΙΜΟΥ
Ο λαιμός του Ταρ δεν είναι παράλληλος με το σώμα, αλλά έχει μια ελαφριά κλίση προς τα πίσω για να δημιουργήσει την απαραίτητη πίεση των χορδών στον καβαλάρη.
Συνολικό Μήκος Χορδής (Scale Length): 660mm έως 690mm (το πρότυπο είναι 670mm).
Μήκος Λαιμού: Περίπου 450mm από τον πάνω καβαλάρη (Sheytanak) έως το σημείο που ο λαιμός εφάπτεται στη μικρή κοιλότητα (Panjeh).
Πλάτος Λαιμού: Ξεκινά από 36mm στον πάνω καβαλάρη και φτάνει τα 42mm στην ένωση με το σώμα.
Πάχος Λαιμού: 22mm έως 24mm. Η προσθήκη του οστού καμήλας (πάχους 2-3mm) είναι απαραίτητη για τη σταθερότητα.
2. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΧΟΣ ΤΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ (KASEH)
Το σκάψιμο του ξύλου της μουριάς πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένη διαβάθμιση πάχους (Graduation).
Πάχος Τοιχωμάτων: Στη βάση του οργάνου (εκεί που στηρίζεται στον μηρό) το πάχος είναι 6mm-8mm. Καθώς ανεβαίνουμε προς τα χείλη που θα υποδεχτούν το δέρμα, το ξύλο λεπταίνει στα 3mm-4mm.
Το "Νεύρο" (Bridge Support): Στο εσωτερικό της μεγάλης κοιλότητας, ακριβώς κάτω από το σημείο που θα "πατήσει" ο καβαλάρης, ορισμένοι οργανοποιοί αφήνουν το ξύλο ελαφρώς πιο παχύ (περίπου 5mm) για να ενισχύσουν την αντοχή του σώματος στις πιέσεις.
3. Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ (POOST)
Η τάση του δέρματος είναι ο παράγοντας που καθορίζει τη "λαμπρότητα" του οργάνου.
Πάχος Δέρματος: 0.2mm έως 0.4mm (δέρμα εμβρύου αμνού).
Διαδικασία: Το δέρμα τεντώνεται υγρό. Ο οργανοποιός πρέπει να βεβαιωθεί ότι η τάση είναι ομοιόμορφη σε όλες τις πλευρές. Αν το δέρμα τεντωθεί περισσότερο από τη μία πλευρά, ο καβαλάρης θα γέρνει, επηρεάζοντας το κούρδισμα.
4. Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ (KHARAK) ΚΑΙ ΤΟ "ACTION"
Ο καβαλάρης του Ταρ είναι το πιο ευαίσθητο εξάρτημα.
Ύψος Καβαλάρη: 12mm έως 15mm.
Άνοιγμα Ποδιών: Τα "πόδια" του καβαλάρη πρέπει να έχουν άνοιγμα περίπου 25mm για να κατανέμουν την πίεση σε μεγάλη επιφάνεια του δέρματος.
Action (Απόσταση χορδής από ταστιέρα): Στο μέσο του λαιμού, η απόσταση πρέπει να είναι 2.5mm για τις πρώτες χορδές και 3.0mm για τις μπάσες. Λόγω του ότι οι χορδές είναι μεταλλικές, ένα πολύ υψηλό action κάνει το όργανο ανυπόφορο στο παίξιμο.
5. ΤΑ ΤΑΣΤΑ (PARDEH)
Η τοποθέτηση των 25-28 εντέρινων τάστων γίνεται με βάση τα διαστήματα της περσικής μουσικής.
Πάχος Εντέρου: Χρησιμοποιείται έντερο διαμέτρου 0.6mm έως 0.8mm.
Τύλιγμα: Κάθε τάστο τυλίγεται 3 ή 4 φορές γύρω από τον λαιμό και δένεται με ειδικό κόμπο στην πίσω πλευρά. Ο οργανοποιός πρέπει να "κάψει" ελαφρώς τις άκρες του εντέρου για να μην λυθούν.
ΟΔΗΓΙΕΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ
Ως οργανοποιός, οφείλετε να παραδώσετε το όργανο με τις εξής οδηγίες:
Προστασία από την Υγρασία: Το δέρμα του Ταρ χαλαρώνει αμέσως με την υγρασία. Σε χώρους με υψηλή υγρασία, ο ήχος γίνεται "πνιγμένος".
Ρύθμιση Καβαλάρη: Αν ο ήχος αρχίσει να "τρίζει", ο μουσικός μπορεί να μετακινήσει ελάχιστα (χιλιοστό) τον καβαλάρη προς την ουρά ή τον λαιμό για να βρει το σημείο μέγιστης ταλάντωσης.
Λούστρο: Καθαρισμός μόνο με στεγνό πανί. Ποτέ οινόπνευμα ή χημικά πάνω στη γομαλάκα.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (ΤΕΛΙΚΟ ΤΜΗΜΑ)
"Acoustics of the Persian Tar", Journal of the Audio Engineering Society, 2011.
"The Geometry of Lutes: From Barbat to Tar", Tehran University of Fine Arts, 2005.
"String Tension and Body Stress in Traditional Instruments", Wood Science & Technology Review, 2014.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου